ี่ไกลแสนไกล
ดูท่าหนทางของนางยังต้องดำเนินต่อไปอีกยาวไกลจริง ๆ…..
แต่ตราบใดที่ยังเป็นพระอยู่ก็ต้องเคาะระฆังวัด วันใดที่นางยังอาศัยอยู่ในร่างนี้ก็ต้องกตัญญูแทนเจ้าของร่าง แน่นอนว่าสงวนเฉพาะตระกูลโจวเท่านั้น
พวกคนตระกูลจางเหรอ? เหอะ!
ในคืนนั้นเอง
หยางชุ่ยฮวาและโจวอู่กลับมาแล้ว คนทั้งบ้านก็พักผ่อนกันเร็ว
ก่อนหน้านี้หยางชุ่ยฮวามักจะทะเลากับโจวอู่ในตอนกลางคืน นางทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน กลางคืนก็กินไม่อิ่ม จึงมีความโมโหชอบหาเรื่อง
แต่วันนี้เหรอ?
หยางชุ่ยฮวากินอิ่มและพบวิธีหาเงินได้แล้ว จึงได้แต่คิดวาดฝันในใจว่าพรุ่งนี้จะจับปลาได้กี่ตัว?
อย่าให้พูดเลยว่าหลับฝันหวานขนาดไหน!
แม้แต่แม่เฒ่าโจวและโจวชางซุ่นก็ได้นอนสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในรอบหลายปี
ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่แม่โจวกลับมา ตระกูลโจวก็จะวุ่นวายราวไก่บินหนีสุนัขกระโดด แต่ครั้งนี้กลับสงบสุขเป็นพิเศษ
แต่คนตระกูลจางกลับไม่โชคดีเหมือนตระกูลโจว
หลังไปบ้านผีสิงของจางซิ่วเอ๋อมา พวกเขาต่างมีท่าทางหวาดผวาเมื่อถึงบ้าน
โดยเฉพาะแม่เฒ่าจางที่เคยยโสโอหังอย่างกับไก่ชนที่แข่งชนะมาตลอด บัดนี้มีหน้าตาหม่นหมอง นั่งนิ่งไม่ยอมพูดจา
จางอวี่หมินก็กลัวเหมือนกัน นางน้ำตาไหลไม่หยุด เพียงได้ยินสุ้มเสียงเล็กน้อย จางอวี่หมินก็อดตัวสั่นไม่ได้
แม่เถายังดีหน่อย เพราะนางเคยเจอเรื่องน่ากลัวไปแล้วรอบหนึ่ง ครั้งนี้ถือว่าเตรียมใจไว้แล้วบ้าง แต่ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันนัก
จาง
