บทที่ 89 เนื้อมากมาย
จางชุนเถาขยับตัว หยางชุ่ยฮวารีบตามไป
จาวซิ่วเอ๋อจูงแม่โจวผ่านประตู นางมองหยางชุ่ยฮวาและกล่าวขึ้น “ป้าสะใภ้ใหญ่ พวกเรากลับมาครั้งหนึ่งไม่ง่ายนัก เข้าไปดื่มน้ำสักหน่อยคงไม่เป็นไรใช่ไหมเจ้าคะ?”
ต่อให้หยางชุ่ยฮวาไม่พอใจแค่ไหน แต่ตอนนี้นางถือหัวใจหมูอยู่ก็ไม่อาจไล่คนพวกนี้ไปได้ จึงเอ่ยขึ้น “ดื่มเสร็จแล้วรีบไป บ้านเราช่างคับแคบนัก ให้พวกเจ้ามาอยู่ด้วยไม่ไหวหรอก”
ต่อให้จางซิ่วเอ๋อเตรียมใจมาแต่แรก นางก็ยังโมโหแทบบ้ากับท่าทางของหยางชุ่ยฮวา
แต่ในเมื่อกลับมาแล้ว ก็ต้องทำทุกอย่างให้ออกมาดี
จางซิ่วเอ๋อตามหยางชุ่ยฮวาเข้ามาในห้องเก็บฟืน หมู่บ้านนี้มีห้องเก็บฟืนและห้องครัวอยู่ติดกัน ไม่ได้แยกจากกัน
เวลานี้หยางชุ่ยฮวากำลังใส่ของในอ่างอยู่ พอเห็นจางซิ่วเอ๋อเข้ามาก็ทำท่าระแวงขึ้นมาทันที “ที่บ้านนี้ไม่มีอะไรกินหรอกนะ! ถ้าเจ้าหิวมากจริง ๆ ก็ดื่มน้ำเยอะ ๆ”
จางซิ่วเอ๋อมองหยางชุ่ยฮวาอย่างขบขัน “ข้าแค่มาบอกท่านป้าว่าที่เรากลับมาครั้งนี้ไม่ได้จะมาขอกินเปล่า ๆ ท่านป้าเห็นรถลากไหมเจ้าคะ เราเอาของกินมาด้วยไม่น้อย แต่เมื่อครู่นี้มีคนนอกอยู่ด้วยจึงไม่สะดวกเอาออกมา……”
ถ้าเป็นของเล็กน้อยเอาออกมาอวดบ้างก็ดี แต่ของพวกนี้น่าอิจฉาตาร้อนเกินไป
ไม่รู้ว่าเพื่อนบ้านพวกนี้จะคิดอย่างไร เพราะสิ่งที่ขาดแคลนน้อยที่สุดในโลกนี้ก็คือพวกคนขี้อิจฉาตาร้อน
หยางชุ่ยฮวาได้ฟังก็มองจางซิ่วเอ๋ออย่างพิจารณา เห็นจางซิ่ว
