เอ๋อมีสีหน้าจริงจังไม่เหมือนโกหกแล้ว สุดท้ายนางจึงเบ้ปากและเอ่ย “พวกเจ้าอยากอยู่กินข้าวที่บ้านงั้นหรือ? ข้าจะบอกให้เลยนะ โอ่งเก็บเสบียงที่บ้านน่ะว่างเปล่าหมดแล้ว!”
จางซิ่วเอ๋อกลอกตามองบน “ถ้าท่านป้าไม่เชื่อก็ไปดูกับข้าไหมล่ะเจ้าคะ?”
หยางชุ่ยฮวานึกได้ว่ารถลากนั้นจอดอยู่หน้าบ้าน ออกไปดูสักหน่อยคงไม่เป็นไรกระมัง
นางจึงเดินตามจางซิ่วเอ๋อไปด้านนอก
ป้าหยวนยังคงยืนด้อม ๆ มอง ๆ อยู่ข้างนอก อยากเห็นว่าหยางชุ่ยฮวาจะไล่ครอบครัวนี้ที่มาเกาะกินไปอย่างไร
หยางชุ่ยฮวายืนอยู่ใกล้ ๆ รถลากและมองเข้าไปในกองหญ้าเขียวชอุ่มอย่างละเอียด และพบว่าข้างในน่าจะมีของจริง ๆ
นางชำเลืองมองป้าหยวนและเอ่ยปาก “พอได้แล้ว วันนี้บ้านข้าไม่มีเรื่องสนุกอะไรให้ท่านดูหรอก! รีบกลับบ้านไปกินข้าวเถอะ!”
ป้าหยวนเสียหน้ายามโดนเปิดโปง เวลานี้จึงไม่กล้าอยู่ต่อ ได้แต่กลับเข้าบ้านไป
หยางชุ่ยฮวาหยิบหญ้าด้านบนออก แล้วนางก็เห็นของข้างใน
ที่สะดุดตาที่สุดคือเนื้อหมู ดูก็รู้ว่าเพิ่งชำแหละออกมาจากหมูที่เพิ่งเชือดวันนี้
นางชะงักไป อาจจะคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าแม่โจวจะเอาของกลับมาเยอะขนาดนี้ ทำให้สติหลุดไป
จางซิ่วเอ๋อจึงดึงปลายเสื้อหยางชุ่ยฮวา “ยังไม่รีบขนเข้าไปในบ้านอีก เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าแล้วมีคนมาขอกินด้วยจะทำอย่างไรเจ้าคะ?”
คำพูดของจางซิ่วเอ๋อเตือนสติหยางชุ่ยฮวา นางจึงรีบพูดขึ้นมาอย่างลนลาน “ใช่ ๆๆ รีบขนของเข้าไปข้างในเร็ว อย่าให้ใครเห็นนะ”
หย
