างชุ่ยฮวาพูดพลางหิ้วเนื้อหมูมือหนึ่ง หิ้วกระดูกหมูมือหนึ่งวิ่งไปทางห้องเก็บฟืน
จางซิ่วเอ๋อเบ้ปาก มองชุนเถาและซานหยาที่ยืนอยู่ในบ้านแล้วบอก “ช่วยข้าขนของเข้าไปในบ้านหน่อย”
หยางชุ่ยฮวาเก็บเนื้อเรียบร้อย พอเห็นว่าหน้าบ้านไม่มีคนจึงคิดได้ว่าคงเข้าไปในบ้านกันแล้ว รถลากก็หายไปด้วย คงจะได้รับเงินและขับจากไปแล้ว
นางรีบเดินเข้าไปในบ้าน พูดพลางเบ้ปาก “พวกเจ้าจะกลับกันตอนไหน?”
เวลานี้หยางชุ่ยฮวาไม่ไล่แล้ว แค่จะถามว่าพวกนางจะกลับไปตอนไหน
ดูท่าเนื้อหมูนั่นคงมีประโยชน์อยู่
จางชุนเถาหิ้วตะกร้าไผ่ที่ใส่หมั่นโถวไว้และยื่นให้หยางชุ่ยฮวา ก่อนจะกล่าวอย่างองอาจ “หลังกินของพวกนี้หมดแล้วเราค่อยไป!”
“ป้าสะใภ้ใหญ่ ครั้งนี้พวกเราไม่ได้มากินเปล่า ๆ ของพวกนี้เราเอากลับมากินมาใช้” จางชุนเถาเสริม
ตามหลักแล้วถ้าคนทั่ว ๆ ไปโดนถากถางแบบนี้ต้องมีหน้าเสียแน่
แต่หยางชุ่ยฮวาเห็นหมั่นโถวมากมายขนาดนั้นก็หน้าบานเป็นกระด้ง
นางกลับพูดขึ้นมาอย่างเหนือความคาดหมาย “เดี๋ยวข้าจะตุ๋นกระดูกหมูให้พวกเจ้ากิน คืนนี้เรากินเจ้านี่แหละ!”
ในขณะที่คุยกันนั้นก็มีคนผลักประตูเข้ามา
จางซิ่วเอ๋อมองคนที่ถาโถมกันเข้ามา ก็พอรู้แล้วว่าคนเหล่านี้คือคนตระกูลโจว
คนผิวคล้ำผอมแห้งน่าจะเป็นโจวอู่
ส่วนคนชราที่หลังค่อมเล็กน้อย ผมหงอกขาวน่าจะเป็นโจวชางซุ่นบิดาของแม่โจว หญิงชราข้าง ๆ เขาที่ดวงตารื้นหยาดน้ำตาน่าจะเป็นแม่เฒ่าโจวมารดาของแม่โจว
“เหมยจื่อ! เจ้า
