จริง ๆ เหรอ? เจ้ากลับมาแล้ว!” แม่เฒ่าโจวเดินออกมาข้างหน้าพลางตาแดงก่ำ กอดแม่โจวไว้
“ท่านแม่ อย่าร้องไห้เลยเจ้าค่ะ พอท่านร้องไห้น้องรองก็รู้สึกไม่ดีไปด้วย นางท้องอยู่นะเจ้าคะ” หยางชุ่ยฮวาเตือน
แม่เฒ่าโจวได้สติกลับมา มองหยางชุ่ยฮวาอย่างตะลึง
พวกเขารีบกลับมาก็เพราะได้ยินว่าแม่โจวกลับมาแล้ว กลัวว่าหยางชุ่ยฮวาจะหาเรื่องแม่โจว
แต่นอกจากเรื่องที่พวกเขากังวลจะไม่เกิด ตอนนี้หยางชุ่ยฮวากลับพูดหวังดีแบบนี้ได้ นี่มันหายากจริง ๆ
แม่เฒ่าโจวกวาดตามอง ก็เห็นหมั่นโถวตะกร้าหนึ่งในมือหยางชุ่ยฮวา
นางเข้าใจทันทีว่าทำไมหยางชุ่ยฮวาถึงเปลี่ยนท่าทาง แต่ก็ยังถามอย่างสงสัย “เหมยจื่อ นี่เจ้าซื้อมาเหรอ?” นางจำได้ว่าบ้านเหมยจื่อไม่ได้ร่ำรวยอะไร เมื่อก่อนไม่มีให้เหมยจื่อสักแดงเดียว แล้วเหมยจื่อจะซื้อหมั่นโถวมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร?
แม่โจวเอ่ย “ข้าซื้อมาเองเจ้าค่ะ แล้วก็ซื้อเนื้อมาด้วย พี่สะใภ้บอกว่าคืนนี้จะให้ข้ากินข้าวที่นี่ และจะตุ๋นเนื้อให้ข้ากินด้วย”
แม่โจวพูดแล้วก็หันไปมองหยางชุ่ยฮวา
เวลานี้นางจะพูดว่ากินของหมดแล้วกลับไม่ได้ นางหวังว่าหยางชุ่ยฮวาจะไว้หน้ากันและกัน อย่างน้อยก็แกล้งทำเป็นญาติดีกันระหว่างพี่สะใภ้และน้องสามีสักหน่อย
หยางชุ่ยฮวาเป็นคนใจคอคับแคบ แต่เวลานี้เปลี่ยนนิสัยเพราะเห็นแก่ของกินจริง ๆ นางพยักหน้ายิ้ม ๆ ถือเป็นการรับรองว่าที่แม่โจวพูดเป็นเรื่องจริง
แม่เฒ่าโจวอุ่นใจขึ้นมา มีแต่ฟ้าที่รู้ว่านา
