ห้นางต้องอยู่คนเดียวไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ แถมพูดแย่ ๆ ลับหลังนางตั้งเยอะ ต่อให้จางซิ่วเอ๋อไม่ได้ยินว่าพวกเขาพูดอะไร แต่ก็ต้องสัมผัสจากท่าทางของพวกเขาได้ตอนนี้พวกเขาก็ถือว่าล่วงเกินจางซิ่วเอ๋อไปแล้วแต่จางซิ่วเอ๋อกลับแบ่งไก่ย่างให้พวกเขากินโดยไม่คิดมากทุกคนทั้งตกใจทั้งสงสัย แล้วก็เห็นจางซิ่วเอ๋อหยิบน่องไก่และยื่นให้กู่อวี๋ “พี่กู่อวี๋ ท่านกินก่อนเลยเจ้าค่ะ”นางได้น่องไก่มาอยู่ในมือแล้วจะยอมปล่อยไปได้อย่างไร นางมองทุกคน สุดท้ายก็กัดไปคำหนึ่งอย่างอดไม่ได้คนอื่น ๆ เห็นกู่อวี๋กิน และได้กินส่วนที่ดีที่สุด จึงพากันลงมือคิดในใจว่าถ้าไม่รีบหน่อย อีกเดี๋ยวคงเหลือแค่กระดูกพริบตาเดียวทั้งจานก็ว่างเปล่า……………………………………………
จางซิ่วเอ๋อจึงได้แค่คิดในใจว่าเข้าเมืองในคราวหน้าต้องพกตำลึงมาเยอะหน่อย จะได้ซื้อของดีกลับไปให้ทุกคนกิน
แต่เถ้าแก่เป็นพวกฉลาดเฉลียว เห็นท่าทางจางซิ่วเอ๋อก็พอเดาออก จึงบอกด้วยรอยยิ้ม “เจ้าน่ะกินให้สบายใจเถอะ ข้าให้คนไปเตรียมอาหารกล่องแล้ว ถึงเวลาเจ้าค่อยเอากลับไปให้คนที่บ้านกิน”
ในเมื่อตกลงซื้อขายกันแล้ว เขาจะเย็นชากับจางซิ่วเอ๋อไม่ได้ ตอนนี้เขาคิดแค่จะซื้อใจจางซิ่วเอ๋อ นางจะได้ขายเครื่องเทศให้เขาแค่เจ้าเดียว
ก่อนจางซิ่วเอ๋อจะไป ทั้งสองก็สนิทสนมขนาดเรียกเป็นพี่เป็นน้องกันทีเดียว
จางซิ่วเอ๋อรู้แล้วว่าเถ้าแก่มีแซ่เฉียน ชื่อเฉียนซานเหลี่ยง
เถ้าแก่เฉียนจะให้รถม้าไปส่งจางซิ่วเอ๋อ แต่จาง
