ซิ่วเอ๋อยังไม่อยากให้เถ้าแก่เฉียนรู้ว่าบ้านตัวเองอยู่ที่ไหนตอนนี้ จึงใส่ของที่ตัวเองซื้อมาไว้ในตะกร้าไผ่ อีกมือหิ้วกล่องอาหารและกลับไปเอง
จางซิ่วเอ๋อตั้งใจเดินไปรอบ ๆ พอรู้สึกว่าไม่มีใครตามตัวเองมาจริง ๆ จึงเดินไปทางประตูเข้าเมือง
การกินข้าวที่อิ๋งเค่อจวีใช้เวลาไปไม่น้อย เวลานี้เฒ่าหลี่ก็เทียมรถลากกับวัวเรียบร้อย ตั้งใจจะกลับหมู่บ้านก่อนฟ้ามืด
บนรถม้าเป็นคนกลุ่มเดียวกับขามา พอเห็นจางซิ่วเอ๋อกลับมาพร้อมทั้งถุงเล็กถุงใหญ่ โดยเฉพาะกล่องอาหารโรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อจวีที่เด่นเป็นสง่านั้น ทุกคนก็ตาโตอ้าปากค้างกันหมด
สุดท้ายมีหญิงคนหนึ่งถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ “ซิ่วเอ๋อ เจ้าไปซื้ออาหารที่อิ๋งเค่อจวีเหรอ?”
จางซิ่วเอ๋อจำคนผู้นี้ได้ นางคนนี้ชื่อกู่อวี๋ เดิมอยู่ในหมู่บ้านชิงสือ ตอนหลังได้แต่งงานกับครอบครัวหนึ่งในหมู่บ้าน
ถึงแม้คนพวกนี้จะพูดจากันด้วยน้ำเสียงแปร่ง ๆ แต่อย่างไรเสียก็ไม่ได้ทะเลาะกัน ตอนนี้คงถามเพราะอยากรู้อยากเห็นเท่านั้น จางซิ่วเอ๋อจึงตอบยิ้ม ๆ “วันนี้ข้าเข้าเมืองแล้วโชคดีได้เจอคนตระกูลเนี่ยเข้าน่ะจ้ะ”
“เอ๊ะ! ตระกูลเนี่ยบ้านเจ้าของที่เหรอ?” มีคนอุทานขึ้นมาอย่างตกตะลึง
จางซิ่วเอ๋อชี้ข้าวกล่องพลางกล่าวยิ้ม ๆ “ตระกูลเนี่ยบ้านเจ้าของที่น่ะสิ พวกเขาบอกว่าตอนคุณชายเนี่ยตายแต่งงานกับข้าแค่คนเดียว คงจะนึกสงสารข้าอยู่บ้าง ถึงได้เอาอาหารกล่องนี่ให้ข้า”
“แล้วทำไมพวกเขาไม่รับเจ้าไปอยู่ด้วยล่ะ ถึงแม้
