ต้องรอนาน คนทั้งแคว้นชิงสือก็จะรู้สูตรนี้หมด ถึงตอนนั้นท่านคงต้องเปลืองแรงเปล่า ๆ ปลี้ ๆ”
เถ้าแก่หน้าเสีย เขาเคยคิดจะใช้ลูกไม้ตุกติกเพื่อให้ได้สูตรมา แต่ยังไม่ได้จะทำจริง ๆ
เขาไม่กล้าทำให้เป็นเรื่องใหญ่ ต่อให้คุณชายฉินจะทำอะไรเถาฮวา เขาก็ทำอะไรนางไม่ได้ คุณชายฉินเป็นคนประหลาดนัก เขาไม่กล้าท้าทายอำนาจคุณชายฉินหรอก
“ถ้าเจ้าคิดว่าราคาไม่เหมาะสม เราคุยกันใหม่ได้นะ” เถ้าแก่รีบบอก
จางซิ่วเอ๋อพูดเสียงเย็น “ข้าบอกตามตรงเลยนะ ไม่ว่าท่านจะให้กี่ตำลึง ข้าก็ไม่ขายสูตรนี้!”
เครื่องเทศนี้ในยุคปัจจุบันไม่แพงก็จริง แต่พอใช้กันทั่วบ้านทั่วเมืองก็ได้กำไรไม่น้อย ที่ยุคโบราณก็เช่นกัน อีกอย่างในยุคโบราณไม่มีสินค้าคู่แข่งด้วย
มีแค่นางที่มีเครื่องเทศแบบนี้
ถ้านางยอมขายสูตรแลกกับผลประโยชน์เพียงเล็กน้อย นี่มันคนโง่ชัด ๆ
“ถ้าอย่างนั้น……” เถ้าแก่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี
จางซิ่วเอ๋อมองเถ้าแก่และเอ่ย “ถ้าท่านจริงใจจะค้าขายกับข้า งั้นข้าจะชี้ทางสว่างให้”
“แม่นางเถาฮวา เจ้าบอกมาตรง ๆ เลยดีกว่าว่าข้าต้องทำอย่างไร?” เถ้าแก่อิ๋งเค่อจวีรู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของจางซิ่วเอ๋อเลยสักนิด ตอนนี้ไม่เหลืออะไรจะเสียแล้ว จึงปล่อยให้จางซิ่วเอ๋อเป็นฝ่ายเหนือเขา
จางซิ่วเอ๋อกล่าวยิ้ม ๆ “เครื่องเทศมูลค่า 3 ตำลึงเงินคราวก่อน น่าจะพอให้โรงเตี๊ยมท่านใช้ไปครึ่งค่อนเดือนเลยใช่ไหม?”
เถ้าแก่พยักหน้า “แต่ตั้งแต่ข้าใช้เครื่องปรุงของเจ้
