บทที่ 76 เอาตำลึงเงินมาให้
ท่านหมอเมิ่งกังวลอยู่ไม่น้อยว่าจางซิ่วเอ๋อจะคิดว่าตนชักดาบ สีหน้าของเขาจึงดูกระวนกระวายเล็กน้อย
จางซิ่วเอ๋อได้ฟังก็หัวเราะ รับถุงเงินมาพลางเอ่ยยิ้ม ๆ “ท่านอาเมิ่ง พูดอะไรน่ะเจ้าคะ? มีผู้ใดบ้างที่ไม่มีเรื่องเร่งด่วน?”
“เช่นนั้นเจ้าลองนับดูว่าจำนวนถูกต้องไหม?” ท่านหมอเมิ่งถามด้วยความรู้สึกโล่งอก
จางซิ่วเอ๋อไม่อยากนับ แต่ก็คิดว่านับต่อหน้าดีกว่า ไม่ใช่ว่านางไม่เชื่อใจท่านหมอเมิ่ง แต่การทำแบบนี้จะทำให้ท่านหมอเมิ่งสบายใจ
จางซิ่วเอ๋อหยิบตำลึงเงินออกมาและใส่กลับไปในถุง “จำนวนถูกต้องเจ้าค่ะ”
พูดตามตรงแล้ว ถึงท่านหมอเมิ่งจะไม่ได้เอาตำลึงเงินมาให้ แต่ในใจจางซิ่วเอ๋อก็ไม่กลัวเลยว่าท่านหมอเมิ่งจะไม่จ่าย ตั้งแต่พบกันแล้วหลายหน นางก็มองออกว่าท่านหมอเมิ่งเป็นคนอย่างไร
อีกอย่างตอนที่ท่านหมอเมิ่งเห็นงูนั่น หากเขาไม่บอกว่ามีมูลค่าแค่ไหน ต่อให้เขาซื้อในราคาไม่กี่เหรียญทองแดง นางก็ยังขายให้อยู่ดี
การที่เขาไม่ได้เอาตำลึงเงินมาให้ ก็หมายความว่าเขาไม่มีเวลาจริง ๆ
จางซิ่วเอ๋อทักทายอย่างสนิทสนม “ท่านอาเมิ่ง รบกวนท่านดูร่างกายชุนเถาให้หน่อยนะเจ้าคะ ส่วนข้าวเที่ยงก็กินที่บ้านข้าได้”
นางคิดว่าเมื่อวานนี้ตัวเองซื้อของกินกลับมาไม่น้อย เลี้ยงข้าวท่านหมอเมิ่งดี ๆ สักมื้อก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว
ถ้าไม่มีท่านหมอเมิ่ง พวกนางสองพี่น้องคงไม่สามารถใช้ชีวิตอย่างสบายใจเหมือนเช่นตอนนี้ได้
ท่านหมอเม
