ิ่งพยักหน้าและเดินตามจางซิ่วเอ๋อเข้าไปด้านใน ถ้าจางซิ่วเอ๋อพูดโท่ง ๆ ว่าจะเลี้ยงข้าว ท่านหมอเมิ่งต้องบอกปัดแน่ แต่พอบอกว่าให้ช่วยดูร่างกายชุนเถาให้ด้วย เขาก็จะไม่บอกปัด
จางซิ่วเอ๋อไม่รู้เลยว่า ตอนที่คุยกับท่านหมอเมิ่งในป่านั้นได้มีคนผู้หนึ่งมาเห็นเข้า
คนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น เป็นแม่หลินนั่นเอง
แม่หลินจะมาอยู่ในป่าทำไมน่ะเหรอ?
นางไม่อยากเห็นจางซิ่วเอ๋อเลยสักนิด และไม่กล้าเข้าไปเพราะกลัวบ้านผีสิง แต่เช้านี้ตอนให้อาหารวัวข้างแม่น้ำ ลูกวัวบ้านนางไม่รู้ตื่นกลัวจากอะไร วิ่งเข้ามาในป่าแห่งนี้
ต่อให้แม่หลินกลัว ก็ตัดใจทิ้งลูกวัวของตัวเองไม่ได้ ถ้ามีคนอื่นจูงกลับไปต้องแย่แน่ ถึงตอนนั้นจะพาวัวกลับมาได้รึเปล่าก็ไม่รู้!
แม่หลินจึงไล่ตามมา!
นางเพิ่งจะหาลูกวัวตัวเองเจอและกำลังเดินกลับ ก็เห็นท่านหมอเมิ่งให้ตำลึงเงินกับจางซิ่วเอ๋อ อีกฝ่ายหนึ่งนับเงินเสร็จแล้วก็พาท่านหมอเมิ่งไปที่บ้านตัวเอง
ส่วนทั้งสองคนคุยอะไรกันนั้น? แม่หลินได้ยินไม่ถนัดเพราะอยู่ไกล
นางเบิกตากว้างอย่างกับตัวเองได้เห็นเรื่องใหญ่บางอย่าง!
รอจนจางซิ่วเอ๋อเดินออกไปไกล นางก็สบถอยู่ตรงนั้น “อายุแค่นี้ก็เอาอย่างแม่ม่ายหลิวแล้ว หน้าไม่อาย!”จากนั้นนางก็มีรอยยิ้มตื่นเต้น ถ้าคนอื่นรู้เรื่องนี้เข้า บวกกับเรื่องที่จางซิ่วเอ๋อไปบ้านบัณฑิตจ้าว ไม่รู้ว่าคนในหมู่บ้านจะพูดถึงนังแพศยานี่อย่างไรบ้าง!เรื่องบัณฑิตจ้าวที่แม่หลินพูดไป ถึงแม้จะมีคนแอบพูดถึ
