มาที่บ้านด้วยต้องตกใจกลัวแน่จางซิ่วเอ๋อแหวกผมบนใบหน้าของคนผู้นี้ออก และได้เห็นโฉมหน้าเขาชัด ๆนางขมวดคิ้วและเอ่ยเสียงเบา “เจ้าอีกแล้วเหรอ!”จางซิ่วเอ๋อคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะเจอคนเดียวกันได้ถึงสองครั้ง ครั้งก่อนนางไม่น่าใจดีช่วยเขาไว้เลย ไม่อย่างนั้นเขาคงตายไปนานแล้ว นางก็คงไม่ต้องมาเจอกับความยุ่งยากอย่างตอนนี้เขายังคงมีสีหน้าซีดเซียวของคนป่วย ปากแดงคิ้วคม ตัดสีหน้าซีดเซียวออกไป เขานับว่าเป็นคนหน้าตาโดดเด่นจริง ๆ ถึงจางซิ่วเอ๋อจะไม่ใช่พวกบ้าคนหล่อ แต่ตอนเห็นหน้าตาของชายคนนี้นางก็อดชมไม่ได้ ผู้ชายคนนี้หน้าตาดีจริง ๆวันนี้เขาใส่ชุดผ้าหยาบสีเทาสุดแสนจะธรรมดา ไม่ได้ดูเย็นยะเยือกเหมือนชุดดำที่ใส่วันนั้น กลับมีกลิ่นอายของพวกบัณฑิตร่างกายบอบบางขึ้นมาจางซิ่วเอ๋อเอื้อมมือไปสัมผัสลมหายใจของคนผู้นี้ พอพบว่าเขายังมีลมหายใจแผ่วเบา นางก็ขมวดคิ้วพูด “ถือว่าติดหนี้เจ้าแล้วกัน”อย่างไรเสียก็เป็นคนที่ตัวเองเคยช่วยไว้ครั้งหนึ่ง เวลานี้นางจะปล่อยให้คน ๆ นี้ตายไปต่อหน้าต่อตาตัวเองไม่ได้ในขณะที่จางซิ่วเอ๋อกำลังครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรดี ชายหนุ่มก็สะดุ้งและพูดออกมาด้วยเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “หนาว”สุดท้ายจางซิ่วเอ๋อก็ใจอ่อน อย่างไรเสียก็เป็นชายหนุ่มที่เติบโตมาเป็นอย่างดี จะให้นางมองดูคนผู้นี้หนาวตายต่อหน้าต่อตาตัวเองนั้น นางทำไม่ได้หรอกส่วนจะกลายเป็นเรื่องยุ่งหรือไม่นั้น ตอนนี้ไม่อยู่ในขอบเขตการพิจารณาของจางซ
