ถูกขายไปตามเรื่องก็โมโหอย่างยิ่ง
จางซิ่วเอ๋อมองจางอวี่หมินอย่างนึกขำ “เจ้านี่หน้าไม่อายจริง ๆ”
จางอวี่หมินมองจางซิ่วเอ๋ออย่างขุ่นเคือง นางได้สติกลับมาแล้ว รู้แล้วว่าจางซิ่วเอ๋อนตอนนี้แตกต่างจากจางซิ่วเอ๋อในสมัยก่อนมาก นี่ถ้าเป็นเมื่อก่อน ต่อให้เป็นปิ่นทองที่จางซิ่วเอ๋อใส่ในวันแต่งงาน นางแค่เอ่ยขอจางซิ่วเอ๋อก็ไม่กล้าไม่ให้
แต่ตอนนี้ล่ะ นอกจากจางซิ่วเอ๋อจะกล้าไม่ให้แล้ว ยังกล้ามีเรื่องกับตัวเองด้วย
สีหน้าจางอวี่หมินย่ำแย่ขึ้นมา “ข้าเป็นอาเล็กของเจ้านะ เจ้าด่าข้าอย่างนี้ได้อย่างไร?”
จางซิ่วเอ๋อมองจางอวี่หมินด้วยสายตามองคนโง่อย่างไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่
นางเดินไปอยู่ตรงหน้าจางอวี่หมิน เอ่ยเสียงเข้มชวนขนลุก “ถ้าเจ้ายังมาหาเรื่องข้าอีก ข้าจะไม่ใช่แค่ด่าเจ้า ข้าจะกระทืบเจ้าด้วย!”
จางอวี่หมินมองด้านหลังของจางซิ่วเอ๋อและทำหน้าเหมือนโดนรังแก “พี่สี่ พี่มาจัดการนางหน่อย นางตีข้า!”
จางซิ่วเอ๋อผงะ ตัวเองแค่ขู่จางอวี่หมินไป ยังไม่ทันได้ลงมือเลย พอไปอยู่ในปากจางอวี่หมินกลับกลายเป็นว่านางตีอีกฝ่าย
จางอวี่หมินจะหน้าด้านเกินไปแล้วนะ
นางหันกลับไปมอง ก็เห็นชายผิวคล้ำคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลังตัวเอง ชายคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น เป็นจางต้าหูพ่อแท้ ๆ ของนางเอง
ขณะนั้น จางต้าหูมีหน้าตามืดครึ้ม ทำให้ผิวที่คล้ำอยู่แล้วคล้ำขึ้นไปอีก
จางซิ่วเอ๋อมองจางต้าหูอย่างพิจารณา นางอยากรู้จริง ๆ ว่าเวลาแบบนี้พ่อแท้ ๆ ของตัวเองจะทำ
