ข้าจะไม่ใช่แค่ด่าเจ้า ข้าจะกระทืบเจ้าด้วย!”จางอวี่หมินมองด้านหลังของจางซิ่วเอ๋อและทำหน้าเหมือนโดนรังแก “พี่สี่ พี่มาจัดการนางหน่อย นางตีข้า!”จางซิ่วเอ๋อผงะ ตัวเองแค่ขู่จางอวี่หมินไป ยังไม่ทันได้ลงมือเลย พอไปอยู่ในปากจางอวี่หมินกลับกลายเป็นว่านางตีอีกฝ่ายจางอวี่หมินจะหน้าด้านเกินไปแล้วนะนางหันกลับไปมอง ก็เห็นชายผิวคล้ำคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลังตัวเอง ชายคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น เป็นจางต้าหูพ่อแท้ ๆ ของนางเองขณะนั้น จางต้าหูมีหน้าตามืดครึ้ม ทำให้ผิวที่คล้ำอยู่แล้วคล้ำขึ้นไปอีกจางซิ่วเอ๋อมองจางต้าหูอย่างพิจารณา นางอยากรู้จริง ๆ ว่าเวลาแบบนี้พ่อแท้ ๆ ของตัวเองจะทำอย่างไรจางต้าหูเอ่ยเสียงเข้ม “ซิ่วเอ๋อ เจ้าทำแบบนั้นกับอาเล็กเจ้าได้อย่างไรกัน ยังไม่รีบขอโทษอาเล็กเจ้าอีก”…………………………………………………………………………………………………………………………สารจากผู้แปลพึ่งพาใครไม่ได้มากก็ต้องทำเองตั้งแต่สากกกะเบือยันเรือรบ นับถือจริง ๆ ค่ะนังอวี่หมินมาหาเรื่องอะไรอีก แถมเอาพ่อไม่เอาถ่านมาช่วยอีกไหหม่า(海馬)
จางซิ่วเอ๋อโกรธจนหัวเราะ นี่จางอวี่หมินหมายตาดอกไม้ผ้าของตัวเองเหรอ
จางซิ่วเอ๋อมองจางอวี่หมินอย่างล้อเลียนและแค่นเสียง “ไม่มีทาง เจ้าชอบก็ให้แม่เจ้าซื้อสิ!”
“เฮอะ ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าที่ทำเสียเรื่อง ข้าได้ซื้อดอกไม้ผ้านานแล้ว!” จางอวี่หมินนึกถึงเรื่องนี้ได้ก็ฉุนขึ้นมา และพูดอย่างไม่สบอารมณ์
พอนางนึกถึงเรื่องที่จางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถาไม่ได้
