จางซิ่วเอ๋ออึ้ง เมื่อครู่ยังพูดเรื่องไปบ้านตระกูลจางอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ทำไมพริบตาเดียวก็มาพูดเรื่องดอกไม้ผ้าล่ะ?
จางซิ่วเอ๋อถามกลับ “ทำไมข้าต้องเอาลงมาด้วย?”
จางอวี่หมินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “เพราะข้าชอบ เจ้าก็ต้องเอาดอกไม้ผ้าลงมา!”
จางซิ่วเอ๋อโกรธจนหัวเราะ นี่จางอวี่หมินหมายตาดอกไม้ผ้าของตัวเองเหรอจางซิ่วเอ๋อมองจางอวี่หมินอย่างล้อเลียนและแค่นเสียง “ไม่มีทาง เจ้าชอบก็ให้แม่เจ้าซื้อสิ!”“เฮอะ ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าที่ทำเสียเรื่อง ข้าได้ซื้อดอกไม้ผ้านานแล้ว!” จางอวี่หมินนึกถึงเรื่องนี้ได้ก็ฉุนขึ้นมา และพูดอย่างไม่สบอารมณ์พอนางนึกถึงเรื่องที่จางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถาไม่ได้ถูกขายไปตามเรื่องก็โมโหอย่างยิ่งจางซิ่วเอ๋อมองจางอวี่หมินอย่างนึกขำ “เจ้านี่หน้าไม่อายจริง ๆ”จางอวี่หมินมองจางซิ่วเอ๋ออย่างขุ่นเคือง นางได้สติกลับมาแล้ว รู้แล้วว่าจางซิ่วเอ๋อนตอนนี้แตกต่างจากจางซิ่วเอ๋อในสมัยก่อนมาก นี่ถ้าเป็นเมื่อก่อน ต่อให้เป็นปิ่นทองที่จางซิ่วเอ๋อใส่ในวันแต่งงาน นางแค่เอ่ยขอจางซิ่วเอ๋อก็ไม่กล้าไม่ให้แต่ตอนนี้ล่ะ นอกจากจางซิ่วเอ๋อจะกล้าไม่ให้แล้ว ยังกล้ามีเรื่องกับตัวเองด้วยสีหน้าจางอวี่หมินย่ำแย่ขึ้นมา “ข้าเป็นอาเล็กของเจ้านะ เจ้าด่าข้าอย่างนี้ได้อย่างไร?”จางซิ่วเอ๋อมองจางอวี่หมินด้วยสายตามองคนโง่อย่างไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่นางเดินไปอยู่ตรงหน้าจางอวี่หมิน เอ่ยเสียงเข้มชวนขนลุก “ถ้าเจ้ายังมาหาเรื่องข้าอีก
