ค่อยซ่อมตรงนี้ดี ๆจางซิ่วเอ๋อทำเสร็จทุกอย่างแล้วฟ้าก็เริ่มมืด นางไปคืนบันไดโดยที่ยังไม่กินข้าวยืมมาใช้เสร็จแล้วก็ต้องคืน ยืมครั้งต่อไปจะได้ไม่ยากมาก!อีกอย่าง ถ้าบันไดนี่มาพังในมือนางจริง ๆ นางก็ต้องให้เงินแม่เฒ่าซ่งน่ะสิ ที่พูดไปแบบนั้นก็เพื่อให้แม่เฒ่าซ่งสบายใจเท่านั้น นางไม่ได้อยากให้เงินแม่เฒ่าซ่งจริง ๆ หรอกนะตอนที่เอาบันไดไปคืน จางซิ่วเอ๋อก็เหลือบมองใต้ต้นหวายฉู่ใหญ่ เวลานี้มีคนจำนวนไม่น้อยกำลังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้และคุยกันเรื่อยเปื่อยหลังจากเห็นนาง คนพวกนั้นก็พากันชี้ ไม่รู้ว่าคุยอะไรกันถึงจางซิ่วเอ๋อจะไม่ได้ยินก็พอเดาออกว่าคนพวกนี้พูดอะไรกัน คงเป็นเรื่องของตัวเองกับแม่หลิวนั่นแหละจางซิ่วเอ๋อขี้เกียจสนใจพวกที่ชอบพูดลับหลังคนอื่น ตัดสินใจตรงกลับบ้านเลยตอนนั้นเองจางอวี่หมินกลับเดินออกมาจากบ้านตระกูลจาง มองจางซิ่วเอ๋อและเอ่ยขึ้น “ซิ่วเอ๋อ แม่ข้าเรียกเจ้ากลับไปกินข้าวที่บ้าน”หน้าตาจางอวี่หมินฉายแววไม่เต็มใจอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังฝืนใจพูดแบบนี้ออกมา จางซิ่วเอ๋อจึงมองจางอวี่หมินอย่างนึกระแวงถึงนางจะอายุไม่มาก แต่ในหัวมีแต่ความร้ายกาจ สมัยก่อนเจ้าของร่างกินข้าวที่บ้านเยอะหน่อยยังต้องโดนด่า ตอนนี้จะมาใจดีเรียกตัวเองกลับไปกินข้าวได้อย่างไรจางซิ่วเอ๋อปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด “ข้าต้องกลับไปดูแลชุนเถาเจ้าค่ะ”“นี่! แม่ข้าเรียกเจ้ากลับไปกินข้าวเจ้าจะไม่ไปกินเหรอ? เจ้าจะไม่เห็นท่านย่าอยู่ในสายตาไปแ
