ไปจะได้ไม่ยากมาก!
อีกอย่าง ถ้าบันไดนี่มาพังในมือนางจริง ๆ นางก็ต้องให้เงินแม่เฒ่าซ่งน่ะสิ ที่พูดไปแบบนั้นก็เพื่อให้แม่เฒ่าซ่งสบายใจเท่านั้น นางไม่ได้อยากให้เงินแม่เฒ่าซ่งจริง ๆ หรอกนะ
ตอนที่เอาบันไดไปคืน จางซิ่วเอ๋อก็เหลือบมองใต้ต้นหวายฉู่ใหญ่ เวลานี้มีคนจำนวนไม่น้อยกำลังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้และคุยกันเรื่อยเปื่อย
หลังจากเห็นนาง คนพวกนั้นก็พากันชี้ ไม่รู้ว่าคุยอะไรกัน
ถึงจางซิ่วเอ๋อจะไม่ได้ยินก็พอเดาออกว่าคนพวกนี้พูดอะไรกัน คงเป็นเรื่องของตัวเองกับแม่หลิวนั่นแหละ
จางซิ่วเอ๋อขี้เกียจสนใจพวกที่ชอบพูดลับหลังคนอื่น ตัดสินใจตรงกลับบ้านเลย
ตอนนั้นเองจางอวี่หมินกลับเดินออกมาจากบ้านตระกูลจาง มองจางซิ่วเอ๋อและเอ่ยขึ้น “ซิ่วเอ๋อ แม่ข้าเรียกเจ้ากลับไปกินข้าวที่บ้าน”
หน้าตาจางอวี่หมินฉายแววไม่เต็มใจอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังฝืนใจพูดแบบนี้ออกมา จางซิ่วเอ๋อจึงมองจางอวี่หมินอย่างนึกระแวง
ถึงนางจะอายุไม่มาก แต่ในหัวมีแต่ความร้ายกาจ สมัยก่อนเจ้าของร่างกินข้าวที่บ้านเยอะหน่อยยังต้องโดนด่า ตอนนี้จะมาใจดีเรียกตัวเองกลับไปกินข้าวได้อย่างไร
จางซิ่วเอ๋อปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด “ข้าต้องกลับไปดูแลชุนเถาเจ้าค่ะ”
“นี่! แม่ข้าเรียกเจ้ากลับไปกินข้าวเจ้าจะไม่ไปกินเหรอ? เจ้าจะไม่เห็นท่านย่าอยู่ในสายตาไปแล้วนะ?” จางอวี่หมินตำหนิ
จางซิ่วเอ๋อที่กำลังจะเดินออกไปจึงได้หันมามองจางอวี่หมิน “เจ้าจะต้องให้ข้าพูดให้ชัดเจนเลยใช่หรือไม
