รังของจางซานหยาพลางบอกเสียงนุ่ม “เจ้าต้องมีสิ แต่เจ้าเอาปิ่นนี่กลับไปไม่ได้นะ ไม่อย่างนั้นท่านย่ามาเห็นเข้าเป็นเรื่องแน่ เอาเก็บไว้ที่ข้าก่อน อยากใส่ตอนไหนก็ใส่ได้เลย อีกหน่อยตอนแต่งงานก็เอาไปเป็นสินสอด”
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าจะปฏิบัติแตกต่างกันตลอดไม่ได้ ต่อให้ต้องกันแม่เฒ่าจางไว้ แต่สิ่งที่จางซานหยาควรได้ก็ควรจะให้นาง ไม่อย่างนั้นระยะสั้นไม่มีปัญหา แต่ระยะยาวซานหยาต้องไม่ชอบใจอยู่แล้ว
สายตาจางซานหยาเป็นประกาย นางเอ่ยด้วยความดีอกดีใจ “ขอบคุณพี่ใหญ่”
นางอายุยังน้อย ไม่รู้จักการแกล้งทำเป็นไม่รับเพราะมารยาท นางรู้แค่ตัวเองชอบของสิ่งนี้จริง ๆ จึงรับเอาไว้
จากนั้น จางซานหยาก็ถามด้วยความสงสัย “แต่พี่ใหญ่ ในเมื่อมีปิ่นเงินแค่สองอัน แล้วของพี่ไม่มีเหรอเจ้าคะ?”
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยยิ้ม ๆ “พี่ไม่ชอบของแบบนี้น่ะ ถ้าชอบพี่คงซื้อไปแล้ว”
จางชุนเถามองปิ่นเงินและแอบคิดในใจ ถึงตอนนั้นเอาของตัวเองให้พี่ใหญ่ใส่ก็จบ จะให้พี่ใหญ่น้อยหน้าไม่ได้
จางซิ่วเอ๋อหยิบดอกไม้ผ้าออกมาอีก “ดอกไม้ผ้านี่ดอกละ 10 เหรียญ ข้าซื้อมา 10 อัน เถ้าแก่…เอิ่ม….”
จางซิ่วเอ๋อนับดู และกล่าวยิ้ม ๆ “เขาเห็นว่าข้าซื้อเยอะ และซื้อปิ่นด้วย จึงให้ข้ามาอีก 4 ดอก”
นางคิดไปคิดมา ก่อนหยิบดอกไม้ผ้าออกมา 4 ดอกและพูดยิ้ม ๆ “พวกนี้ข้าเก็บไว้ให้คนอื่น ที่เหลือเราสามพี่น้องชอบอันไหนก็ใส่อันนั้น”
จางชุนเถาและจางซานหยาไม่ค่อยกล้าแตะปิ่นเงินเท่าไหร่ แต่ด
