อกไม้ผ้านี่ไม่เป็นไร จางชุนเถาเลือกดอกไม้ผ้าสีชมพูอันนึงไปติดผมจางซานหยา
จางซิ่วเอ๋อไม่ทันตั้งตัว ก็มีดอกไม้ผ้าสีแดงอ่อนมาติดที่ผม
“พี่ใหญ่ ปกติพี่แต่งตัวเรียบเกินไป ใส่ดอกไม้แบบนี้สิสวย” จางชุนเถาเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
ดอกไม้ผ้านี่ถูกทำขึ้นอย่างพิถีพิถันในระดับนึง และมีน้ำหนักเบามาก ติดผมก็ไม่ทำให้จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าทำอะไรไม่สะดวก นางจึงไม่ได้เอาออก และหยิบดอกไม้สีชมพูกลีบบัวติดให้จางชุนเถา “เจ้าอย่าเอาแต่สนใจข้าจนลืมตัวเองเล่า”
จากนั้นจางซิ่วเอ๋อก็หยิบเสื้อผ้าที่ซื้อไว้ออกมา และบอกจางซานหยายิ้ม ๆ “ซานหยา พี่มอบส่วนของเจ้าให้เป็นเหรียญทองแดงนะ เจ้าหาที่เก็บของพวกนี้ไว้เงียบ ๆ อีกหน่อยอยากซื้ออะไรก็ไปซื้อ อย่าให้ตัวเองต้องลำบาก”
จางซิ่วเอ๋อพูดพลางเอาเหรียญทองแดงจำนวนหนึ่งให้จางซานหยา
ของจำพวกเสื้อผ้าดูเอิกเกริกเกินไป ถ้าจางซานหยาใส่กลับไปคงไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือเรื่องไม่ดี
จางซานหยากลับไม่ยอมรับเงินจากจางซิ่วเอ๋อ “พี่ ข้าไม่ต้องการเงินนี่หรอก”
จางซานหยาอายุไม่มาก ไม่รู้ว่ารั้นเหมือนใคร จางซิ่วเอ๋อเห็นว่าโน้มน้าวยัยหนูนี่ไม่ได้แล้ว จึงเอ่ยขึ้น “งั้นเจ้าเอาเงินพวกนี้ไปให้ท่านแม่ แล้วบอกว่าข้าเอาให้…..”
พูดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็ชะงักไป “ส่วนเรื่องอื่นไม่ต้องให้ข้ากำชับแล้วใช่ไหม?”
จางซานหยารีบพยักหน้า “ไม่ว่าอย่างไรก็ให้ท่านพ่อรู้ไม่ได้”
จางซิ่วเอ๋อมองจางซานหยาอย่างพอใจ ยัยนี่ฉ
