น เวลานี้เขาก็ได้แต่ทำตามสิ่งที่เขาสั่งเท่านั้นถ้าคุณชายฉินรู้เข้าว่าตัวเขาไม่ยอมทำตามที่สั่ง คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ยิ่งเถ้าแก่เอาอกเอาใจ จางซิ่วเอ๋อก็ยิ่งนึกระแวง จะยอมเข้าไปข้างในกับเถ้าแก่ได้อย่างไรกัน?จางซิ่วเอ๋อจึงชี้ดวงอาทิตย์บนฟ้าและกุเหตุผลขึ้นมามั่ว ๆ “ร้านท่านมืดเกินไป ข้าอยากตากแดดหน่อย!”“ข้าว่าที่นี่ก็ดีอยู่แล้ว! ถ้าท่านไม่อยากตากแดดที่นี่ งั้นข้าไม่ขายแล้ว!” จางซิ่วเอ๋อเบ้ปากเจรจากับเสือเพื่อขอหนังเสือ นางไม่อยากทำให้ตัวเองต้องไปอยู่ในถ้ำเสือหรอกเถ้าแก่กลัวจางซิ่วเอ๋อเปลี่ยนใจ รีบเอ่ย “ได้ แม่นางว่าอย่างไรข้าก็ว่าตาม ไม่ทราบว่าคราวนี้เป็นอาหารป่าแบบไหนหรือ?”จางซิ่วเอ๋อหยิบห่อกระดาษออกมาหนึ่งห่อ และเอ่ยยิ้ม ๆ “ครั้งนี้ไม่ใช่อาหารป่าอะไรหรอก แต่เป็นผงเครื่องเทศผสมสูตรลับเฉพาะ”เถ้าแก่ได้กลิ่นประหลาดโชยออกมาทั้งที่มีกระดาษปิดไว้………………………………………………
เถ้าแก่เงยหน้ามองแดดบนฟ้า ปาดเหงื่อพลางเอ่ย “แม่นางเถาฮวา ทำไมเจ้าเห็นข้าแล้วอย่างกับเห็นโจรล่ะ? ข้าก็เป็นคนมีหน้ามีตาในแคว้นนะ คิดว่าข้าจะทำเรื่องลักพาตัวหญิงชาวบ้านรึอย่างไร?”
พูดมาถึงตรงนี้ เถ้าแก่ก็มองจางซิ่วเอ๋อด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ความหมายของเขาชัดเจนมาก ต่อให้จะลักพาตัวหญิงชาวบ้าน ก็ไม่ลักพาคนแบบจางซิ่วเอ๋อหรอก
จางซิ่วเอ๋อเข้าใจความหมายของเถ้าแก่ สีหน้าของนางถึงกับมืดครึ้ม! นางผิดเหรอที่ได้รับสารอาหารไม่ครบถ้วน? ตัวไม่ค่อยโต ทรวดท
