ังก็นึกเจ็บใจ ถึงแม้นางจะมีลูกชายแล้ว แต่ก็มีลูกชายแค่คนเดียว!
คนชนบทมีค่านิยมว่ายิ่งลูกดกยิ่งมีบุญ แต่ตั้งแต่ที่นางคลอดสวี่อวิ๋นซานก็ไม่มีวี่แววว่าจะท้องอีก นางกลุ้มใจกับเรื่องนี้ไม่น้อย
ตอนนี้ถูกแม่เฒ่าหลิวแซะรุนแรงแบบนี้ แม่หลินจะยอมได้อย่างไร?
แม่หลินด่ากราดทันที “นังแก่หนังเหนียว! เจ้ามีลูกเก่งนี่ แต่ลูกเจ้ากตัญญูเจ้ารึ?”
แม่เฒ่าหลิวก็โดนแทงใจดำเหมือนกัน ทั้งสองคนปะทะคารมกันอย่างดุเดือดในทันที
จนถึงท้ายสุดไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มก่อน กลายเป็นว่าทั้งสองคนต่างดึงทึ้งผมของอีกฝ่ายและซัดกันนัวที่พื้น
“นังแก่หนังเหนียว ข้าจะข่วนแกให้ตายเลย!”
“นังคนบ้านหลิน เจ้ารอดูเถอะ! เจ้าทำกับลูกชายเจ้าแบบนี้ สักวันนึงลูกชายเจ้าจะไม่นับเจ้าเป็นแม่!”
“เจ้าปล่อยมือนะ!”
“เจ้าปล่อยก่อนสิ!”
ทั้งสองเข้าโรมรันพันตูจนยากจะแยกออกจากกัน คนที่ดูอยู่ข้าง ๆ ไม่มีใครกล้าเข้าไปห้าม เพราะหญิงสองคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องดุที่สุดในหมู่บ้าน
เกิดโดนหาว่าลำเอียงช่วยฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตอนเข้าไปห้าม แล้วผูกใจเจ็บกันละก็แย่แน่
จางซิ่วเอ๋อในตอนนี้ไม่รู้เลยว่าทันทีที่ตัวเองออกจากหมู่บ้าน ก็มีคนสองคนตีกันเพราะเรื่องของนาง
ถ้าจางซิ่วเอ๋อรู้ ต้องไปยกเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งดูพร้อมแทะเมล็ดทานตะวันไปด้วยอย่างแน่นอน
จัดการคนอย่างแม่หลินก็ต้องใช้วิธีเอาคนเลวเข้าสู้คนเลวดั่งที่โบราณว่า!
ถ้าไม่ใช่คนดุดันอย่างแม่เฒ่าหลิว คนทั่ว ๆ ไปคงยอมแพ้ไปนานแ
