ล้ว
พอมาถึงหน้าทางเข้าเมือง จางซิ่วเอ๋อก็ลงรถลากอย่างรวดเร็ว ส่งยิ้มหวานให้เฒ่าหลี่ “ขอบคุณนะเจ้าคะ!”
เฒ่าหลี่ได้ฟังแล้วรู้สึกมีความสุขสุด ๆ คนที่นั่งรถเขาในหมู่บ้านนี้มีใครมีมารยาทนอบน้อมแบบจางซิ่วเอ๋อบ้าง?
มีแต่คนหาว่ารถของเขาสั่นโคลงเคลง ไม่อยากให้เงิน หาเรื่องเบี้ยว หรือไม่ก็พวกที่พอได้นั่งรถเขาก็เห็นว่าเขาเป็นทาส!
เสียงของเฒ่าหลี่แหบแห้งนิดหน่อย แต่เปี่ยมด้วยความเป็นห่วง “เข้าเมืองก็ระวังตัวด้วยนะ เป็นสาวเป็นนาง อย่าไปที่ที่คนน้อย มันไม่ปลอดภัย!”
จางซิ่วเอ๋อตอบรับเสียงใส “ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ!”
จางซิ่วเอ๋อเดินอยู่ท่ามกลางผู้คนที่สัญจรไปมา มีความกลัดกลุ้มระบายเต็มใบหน้า
นางจะขายของพวกนี้ให้ร้านไหนดีนะ?
ร้านที่รับซื้อปลาครั้งที่แล้วเหรอ? แต่จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าร้านนั้นเล็กไปหน่อย
จางซิ่วเอ๋อยืนอยู่หน้าอิ๋งเค่อจวี มองป้ายชื่อร้านด้วยสายตาเศร้าสร้อย ถอนหายใจยาว
อิ๋งเค่อจวีเป็นทางเลือกที่ดี แต่ปัญหาคือครั้งที่แล้วนางสร้างความวุ่นวายไว้ไม่เบา!
ไม่ต้องพูดถึงเถ้าแก่ แค่คุณชายฉินที่นางไปล่วงเกินไว้เมื่อคราวที่แล้วก็ไม่ธรรมดา!
พอนึกถึงเรื่องที่ตัวเองสาดทั้งน้ำทั้งปลาใส่คุณชายผู้สูงส่งคนนั้น จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกหน่วงในใจ
ไม่ได้รู้สึกผิดอะไรหรอก นางขอโทษไปแล้วด้วย แต่นางกลัวว่าจะโดนเอาคืน
ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่มีเรื่องอันตรายอะไรเกิดขึ้น แต่ใครจะรู้ว่าคุณชายฉินคนนั้นจะใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้นหรือเป
