ล่า
จางซิ่วเอ๋อคิดได้แบบนี้ ก็เดินไปทางโรงเตี๊ยมที่ปกติตัวเองขายปลาให้ด้วยฝีก้าวหนักอึ้ง
โรงเตี๊ยมนั้นชื่อว่าฝูเยวี่ยน จำนวนลูกค้าในนั้นห่างกันไกลกับอิ๋งเค่อจวี
ที่สำคัญที่สุดคือ ของที่ขายในโรงเตี๊ยมฝูเยวี่ยนถูกกว่าอิ๋งเค่อจวี
เครื่องปรุงของตัวเองก็ขายได้อยู่หรอก แต่ถ้าอยากจะขายในราคาที่สูงขึ้นคงจะยากหน่อย ทำแบบนั้นจะทำให้ต้นทุนอาหารสูงขึ้น
โรงเตี๊ยมฝูเยวี่ยนตั้งตนไว้ที่อาหารราคาถูก ถ้าตัวเองขายแพง ต่อให้ของจะอร่อยขนาดไหน โรงเตี๊ยมฝูเยวี่ยนก็ไม่ซื้อ
จางซิ่วเอ๋อกำลังจะไป ทันใดนั้น เสียงเรียกอย่างตื่นเต้นดีใจก็ดังมาจากด้านหลัง “แม่นางเถาฮวา?”
จางซิ่วเอ๋อชะงักฝีเท้านิดหน่อยก่อนจะเดินต่อ พลางนึกในใจ น่าจะไม่ได้เรียกตัวเอง แต่คำว่าเถาฮวานี่คุ้นหูแปลก ๆ
แต่นางเดินออกไปได้ไม่ถึงสองก้าว ก็มีคนตบไหล่นาง
จางซิ่วเอ๋อสะดุ้งตกใจ ได้ยินมาว่ามีพวกลักพาตัวที่ตบไหล่ทีเดียว คนที่โดนก็จะเดินตามไปแบบมึน ๆ งง ๆ
ถึงตอนนั้นก็โดนจับไปขายที่ไหนก็ไม่รู้
…………………………………………………
