เยี่ยมพวกท่านใหม่”บัณฑิตจ้าวพูดอย่างเก้อเขิน “เจ้าเพิ่งมาเอง ไม่นั่งก่อนหรือ?”จางซิ่วเอ๋อมีสีหน้าเศร้าลง “ชุนเถาอยู่บ้านคนเดียว ข้าไม่สบายใจน่ะเจ้าค่ะ ต้องมีคนดูแลใกล้ ๆ ดังนั้นข้าต้องกลับไปดูแลนาง”พูดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็มองจ้าวเอ้อร์หลางพลางเอ่ย “ถ้าเอ้อร์หลางไม่กลัวบ้านผีสิง ว่าง ๆ ก็มาเล่นที่บ้านได้นะ”จ้าวเอ้อร์หลางมีรอยยิ้มตื่นเต้นดีใจบนใบหน้า รับปากอย่างแข็งขัน “ถ้ามีเวลาว่างข้าจะไปแน่นอนขอรับ”ที่จริงจ้าวเอ้อร์หลางก็กลัวบ้านผีสิงเหมือนกัน แต่พอนึกได้ว่าคนในหมู่บ้านก็กลัวบ้านของเขาเหมือนกัน ทั้งที่ในความเป็นจริงบ้านพวกเขาก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น ดังนั้นบางทีบ้านผีสิงนั่นก็อาจจะไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นก็ได้อีกอย่าง ขนาดพี่ซิ่วเอ๋อยังมาบ้านของพวกเขาโดยไม่สนอะไรได้ ถ้าเขาไม่ไปบ้านพี่ซิ่วเอ๋อ จะต้องรู้สึกผิดขนาดไหน?พอคิดได้แบบนี้ จ้าวเอ้อร์หลางก็รับปาก และใส่ใจกับเรื่องนี้จริง ๆตอนที่จางซิ่วเอ๋อเดินออกจากบ้านของจ้าวเอ้อร์หลาง นางมองดูบ้านซอมซ่อที่แลดูจะพังครืนลงมาได้ทุกเมื่อก็นึกเศร้าในใจ ทำไมนางรู้สึกว่าคนดีไม่ได้ดีล่ะ?เพียงแค่บัณฑิตจ้าวกับจ้าวเอ้อร์หลางสองพ่อลูกที่เป็นคนดีทั้งคู่ อย่างน้อยก็ดีกว่าพวกลิ้นยาวในหมู่บ้านที่เอาแต่ยุให้รำตำให้รั่วเยอะมากแล้ว แต่น่าเสียดายที่มีชีวิตยากจนข้นแค้นถึงเพียงนี้“ถ้ามีโอกาส ช่วยบ้านตระกูลจ้าวได้สักหน่อยก็น่าจะดี” จางซิ่วเอ๋อพึมพำกับตัวเองนางคิ
