งานเร็ว คนอายุ 28-29 ปีมีลูกอายุ 8-9 ขวบล้วนเป็นเรื่องปกติสามัญ
จางซิ่วเอ๋อหยิบของที่ตัวเองทำออกมา พลางเอ่ยขึ้น “ข้าเพิ่งจะย้ายมาอยู่ในป่าด้านโน้น นี่ก็เพิ่งได้ว่างจึงมาเยี่ยมเยียนหน่อย หวังว่าเอ้อร์หลางกับท่านอาจะไม่รังเกียจนะเจ้าคะ”
จางซิ่วเอ๋อไม่อยากจะเรียกบัณฑิตจ้าวว่าท่านอาเลยสักนิด ถึงอย่างไรอายุจริง ๆ ของเด็กก็น้อยกว่าบัณฑิตจ้าวนิดเดียว แต่ในเมื่อจ้าวเอ้อร์หลางเรียกนางว่าพี่ นางก็ทำอะไรไม่ได้
สีหน้าของบัณฑิตจ้าวแดงนิดหน่อย ความซีดขาวบนใบหน้าลดลงเล็กน้อย เขาพูดด้วยความตื้นตัน “เจ้าทำอะไรน่ะ? เจ้าอยากจะมาเยี่ยมเมื่อไหร่ก็ได้ แต่เจ้าเอาของมามากขนาดนี้ ข้า….”
“โอ๊ย ท่านอาจ้าว อย่าปฏิเสธเลยเจ้าค่ะ เราเป็นเพื่อนบ้านกันนะ แค่ของกินนิด ๆ หน่อย ๆ ก็อย่าเกรงใจกันเลย” จางซิ่วเอ๋อบอกยิ้ม ๆ
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าบัณฑิตจ้าวเป็นคนมีการศึกษา มีความทะนงตนของบัณฑิตอยู่ในตัว คงไม่ยอมรับการช่วยเหลือที่คล้ายการทำทานแบบนี้ง่าย ๆ นางจึงเอ่ยต่อ “หรือท่านรังเกียจที่ข้าอาศัยอยู่ในบ้านผีสิง? จึงไม่อยากนับข้าเป็นเพื่อนบ้านกัน?”
บัณฑิตจ้าวตื่นตระหนกและรีบเอ่ยขึ้น “ไม่….ไม่ใช่แบบนั้น”
จางซิ่วเอ๋อนิ่งไปและพูดต่อ “อีกอย่าง เมื่อวานเอ้อร์หลางช่วยข้าไว้มากเลยล่ะเจ้าค่ะ”
“ช่วยเหรอ?” บัณฑิตจ้าวมองจ้าวเอ้อร์หลางอย่างสงสัย
จ้าวเอ้อร์หลางถึงได้เล่าเรื่องเมื่อวานให้บัณฑิตจ้าวด้วยเสียงอันเบา
จางซิ่วเอ๋อตกตะลึงและถึงบางอ
