รืองั่ง!แม่หลินพูดต่อ “ท่านผู้ใหญ่บ้าน! ท่านต้องจับจางซิ่วเอ๋อไปให้ทางการนะเจ้าคะ! นางทำแบบนี้จะเพิกเฉยต่อกฎหมายเกินไปแล้ว! นี่เป็นคดีหนักขนาดฆาตกรรมเลยนะ! ท่านห้ามเพิกเฉยเด็ดขาด!”ทันใดนั้นจางซิ่วเอ๋อก็หัวเราะ น้ำเสียงเย้ยหยัน “ป้าหลิน คดีฆาตกรรมเหรอ? ความผิดนี้ข้ารับไว้ไม่ไหวหรอกนะ! พวกเจ้าก็ยังมีชีวิตอยู่ดี ๆ อยู่ไม่ใช่เหรอ? มีแผลสักนิดบนตัวหรือไม่ ข้าไปฆ่าคนตอนไหน?”แม่หลินโดนจางซิ่วเอ๋อสกัดก็พูดอะไรไม่ออก เพราะเรื่องราวเป็นแบบนี้จริง ๆ นางไม่มีแผลอะไรบนตัวจริง ๆ …..“งั้นเจ้าก็ผิดฐานเจตนาฆ่า!” เสียงกล้า ๆ กลัว ๆ ของหลีฮวาดังมาจากด้านหลัง ได้ทีขี่แพะไล่จากวิธีพูดของหลีฮวา หลีฮวานี่ฉลาดกว่าแม่หลินเยอะถ้าบอกว่าจางซิ่วเอ๋อฆ่าคน เรื่องนี้น่ะยืนยันไม่ได้หรอก อย่างไรเสียทุกคนก็ยังอยู่ดีแต่ถ้าบอกว่าเจตนาฆ่า เป็นแบบนี้ยังพอฟังขึ้นอยู่จางซิ่วเอ๋อมองหลีฮวาและยิ้มเย็น แววดุร้ายในสายตาทำให้หลีฮวาหลบสายตาอย่างอดไม่ได้ จากนั้นนางก็ถามกลับ “เจ้าบอกว่าข้าเจตนาฆ่า? หูข้างไหนเหรอที่ได้ยินว่าข้าจะฆ่าพวกเจ้า? ข้าก็แค่อยากเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับชุนเถาเท่านั้น!”พูดถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็เดินเข้ามา วางปังตอลงพร้อมกับทำความเคารพผู้ใหญ่บ้านซ่ง และเอ่ยอย่างนอบน้อม “ท่านผู้ใหญ่บ้าน รอบนี้ขอให้ท่านโปรดมอบความยุติธรรมให้ชุนเถาด้วย!”“ชุนเถาเหรอ? นี่มันเรื่องอะไรกัน?” ผู้ใหญ่บ้านซ่งถามด้วยสีหน้าอึมครึมจางซิ
