่วเอ๋อจึงเล่าทุกอย่างใหัฟังแม่หลินมองจางซิ่วเอ๋ออย่างเคียดแค้นและเถียงขึ้น “ท่านผู้ใหญ่บ้านเจ้าคะ ท่านอย่าไปฟังที่จางซิ่วเอ๋อพูดเหลวไหล!”ขณะนั้นได้มีเด็กอายุ 8-9 ขวบก้าวออกมาจากฝูงชน “ข้าเองก็เห็นป้าหลินและหลีฮวาร่วมมือกันผลักชุนเถาลงไป…..”เสียงนั้นกล้า ๆ กลัว ๆ แต่น้ำเสียงถือว่าหนักแน่นอยู่จางซิ่วเอ๋อได้ยินก็ดีใจ รีบหันไปมองแล้วก็เห็นเด็กผอมแห้งคนหนึ่งที่ดูราวกับท่อนไม้ ให้ความรู้สึกเพียงลมพัดก็ล้มได้สามพี่น้องตระกูลจางที่ว่าผอมแล้ว เด็กคนนี้กลับให้ความรู้สึกผอมแห้งยิ่งกว่าจางซิ่วเอ๋อนึกอยู่นาน กว่าจะนึกออกว่าเด็กคนนี้เป็นใครนี่คือจ้าวเอ้อร์หลางจากฝั่งตะวันออกของหมู่บ้าน เขาอยู่ติดภูเขาเหมือนกัน แต่บ้านพวกเขาอยู่นอกป่า ส่วนที่ที่จางซิ่วเอ๋ออยู่ตอนนี้เป็นข้างในป่าจ้าวเอ้อร์หลางก็เป็นเด็กรันทด เสียมารดาไปตั้งแต่อายุยังน้อย ส่วนบิดานั้น….เป็นบัณฑิต แต่น่าเสียดายที่บัณฑิตคนนี้ป่วยติดเตียงมาหลายปี ที่บ้านอดมื้อกินมื้อ อัตคัตขัดสนอย่างยิ่งที่เขาชื่อว่าเอ้อร์หลาง(ชายรอง)เพราะมีพี่ชายที่เกิดก่อนเขาคนหนึ่ง แต่พี่ชายคนนี้ตายไปเมื่อปีก่อนจางซิ่วเอ๋อคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าจ้าวเอ้อร์หลางจะออกตัวในเวลานี้จริง ๆ ตอนมานางก็คิดแล้วว่าตัวเองไม่มีหลักฐานอะไร ทำอะไรคนตระกูลสวี่ไม่ได้ แต่นางไม่มาไม่ได้วันนี้นางตั้งใจจะแสดงให้เห็นว่าตัวเองไม่ใช่คนที่จะมารังแกกันได้ง่าย ๆเมื่อครู่นี้พอเห็นผู้ใหญ่บ้านมา นางก
