ตรงที่เดิม สุดท้ายก็ไม่ได้ไล่ตามต่อ อย่างไรเสียนางก็ต้องไว้หน้าผู้ใหญ่บ้านซ่งบ้าง
ผู้ใหญ่บ้านคือคนที่เป็นเสมือนฮ่องเต้ย่อม ๆ ของหมู่บ้านนี้ ไม่แน่ในอนาคตนางอาจจะมีเรื่องให้ผู้ใหญ่บ้านซ่งช่วย คนโง่เท่านั้นแหละที่จะมีเรื่องกับผู้ใหญ่บ้านซ่ง
แม่หลินเห็นผู้ใหญ่บ้านซ่งแล้วถึงได้สติกลับมา
นางทั้งกลิ้งทั้งคลานไปอยู่ตรงหน้าผู้ใหญ่บ้านซ่ง “ท่านผู้ใหญ่บ้าน! ท่านต้องมอบความยุติธรรมให้ข้านะเจ้าคะ!”
พูดเสร็จแม่หลินก็ร้องไห้โวยวาย “เมื่อครู่นี้พวกเราดับไฟกำลังจะนอน จางซิ่วเอ๋อกลับไม่ดูดำดูแดงพุ่งเข้ามาจะฟันข้า!”
“ข้ามีเรื่องกับจางซิ่วเอ๋อก็จริง ตรงที่ข้าไม่อยากให้นางแต่งงานเข้าตระกูลสวี่ของเรา แต่นางจะดุร้ายขนาดนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ พอคุยกันไม่ลงตัวก็จะเอาชีวิตข้ากับหลีฮวา!”
แค่สองประโยค แม่หลินก็ผลักเรื่องราวทุกอย่างพ้นตัว นางไม่พูดถึงเรื่องชุนเถาเลยด้วยซ้ำ กลายเป็นว่าจางซิ่วเอ๋อนึกแค้นจึงมาแก้แค้น!
จางซิ่วเอ๋อมองแม่หลินด้วยสายตาเย็นเยียบ แม่หลินเห็นผู้ใหญ่บ้านโง่เหรอ?
แค่นางพูดอะไรนิดหน่อยก็เชื่อหมด?
อีกอย่างที่นี่มีคนมามุงดูไม่น้อย! นี่แม่หลินคิดว่าตัวเองสร้างเรื่องขึ้นมาก็จะโยนความผิดทุกอย่างให้นางได้เหรอ?
ไม่รู้ว่าแม่หลินนี่โง่หรืองั่ง!
แม่หลินพูดต่อ “ท่านผู้ใหญ่บ้าน! ท่านต้องจับจางซิ่วเอ๋อไปให้ทางการนะเจ้าคะ! นางทำแบบนี้จะเพิกเฉยต่อกฎหมายเกินไปแล้ว! นี่เป็นคดีหนักขนาดฆาตกรรมเลยนะ! ท่านห้ามเพิก
