วัยกลางคนที่ดูท่าทางซื่อ ๆ นี่ก็คือสวี่เมิ่งหลิน พ่อของสวี่อวิ๋นซาน
ช่วงนี้สวี่อวิ๋นซานดูโทรมขึ้นไม่น้อย ความมีชีวิตชีวาของวัยหนุ่มหายไปส่วนนึง ให้ความรู้สึกอึมครึมหงอยเหงามากขึ้น
มันก็เป็นเพราะเขาบอกที่บ้านว่าจะแต่งงานกับจางซิ่วเอ๋อ แต่ทางบ้านไม่ยอม เขาจึงมีไฟโทสะสุมอยู่เต็มอก
แต่ตอนนี้ปฏิกิริยาแรกที่สวี่อวิ๋นซานเห็นจางซิ่วเอ๋อก็ยังเป็นดีใจมากอยู่ “ซิ่วเอ๋อ เจ้ามาได้อย่างไร?”
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองสวี่อวิ๋นซาน สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร นางไม่ชอบหลีฮวากับแม่หลิน แต่เกลียดสวี่อวิ๋นซานไม่ลงจริง ๆ
นี่อาจจะเป็นสิ่งที่เขาว่ากันว่า กินของเขาก็ต้องยอมเขา
สวี่อวิ๋นซานกวาดตาผ่านจางซิ่วเอ๋อก็เห็นมีดปังตอสะท้อนแสงเย็นเยียบในมือของนาง “ซิ่วเอ๋อ! นี่เจ้ามาทำอะไร?”
สวี่อวิ๋นซานเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าวันนี้จางซิ่วเอ่อดูไม่ค่อยปกติ
หน้าเหี่ยว ๆ ของแม่หลินก็ไม่สบอารมณ์เช่นกัน “จางซิ่วเอ๋อ เจ้ามาทำอะไรที่ตระกูลสวี่ของเรา? ข้าจะบอกให้นะ! เจ้าอย่าหวังว่าจะได้แต่งงานกับลูกชายข้าเลย!”
แม่หลินเกลียดจางซิ่วเอ๋อเป็นทุนเดิมอยู่ ก่อนหน้านี้ก็โดนจางซิ่วเอ๋อใส่ร้ายอีก ถือว่าผูกความแค้นกันแล้ว อีกทั้งเมื่อก่อนนางก็เป็นคนพูดอะไรไม่เกรงใจอยู่แล้ว เวลานี้จะพูดดีได้อย่างไร?
สวี่อวิ๋นซานมองแม่หลินอย่างตะลึง เขาคิดไม่ถึงเลยว่าแม่หลินจะพูดออกไปแบบนี้ต่อหน้าจางซิ่วเอ๋อ
เขาตะโกนอย่างโมโห “ท่านแม่!”
สวี่อวิ๋นซานไม่ตะโกนถือว่าเป็น
