เดินกลับ แต่ระหว่างทางก็เจอเกวียนของตาเฒ่าหลี่พอดี
ตาเฒ่าหลี่เห็นแล้วก็ทักจางซิ่วเอ๋อ “ซิ่วเอ๋อ เจ้าขาพลิกไม่ใช่หรือ? ขึ้นรถสิ ข้าไม่คิดเงิน”
ตาเฒ่าเองก็เห็นใจจางซิ่วเอ๋อมากกับสิ่งที่นางต้องเจอ จึงอยากจะช่วยดูแลบ้าง
จางซิ่วเอ๋อนั้นขาพลิกเสียที่ไหนล่ะ? แต่ด้วยความที่นางเป็นคนบอกเอง เวลานี้ถ้าบอกว่าตัวเองไม่เป็นอะไรก็เหมือนโกหก
แล้วนางก็เจ็บเอวมากด้วย
นางมองคนบนรถเกวียน ซึ่งแม่หลินก็อยู่ นางล่ะไม่อยากจะไปนั่งอยู่บนรถเกวียนเลยจริง ๆ
แต่คิดไปคิดมาก็ตัดสินใจขึ้นมานั่ง
นางอาจจะผละจากไปเลยโดยไม่ต้องวุ่นวายก็จริง แต่แม่หลินอาจจะคิดว่านางกลัว!
“ขอบคุณท่านปู่หลี่เจ้าค่ะ”จางซิ่วเอ๋อกล่าวยิ้ม ๆ
ตาเฒ่าหลี่ได้ยินคำว่าท่านปู่หลี่แล้วก็อุ่นใจเป็นพิเศษ เขารับคำก่อนออกเกวียน
แม่หลินมองสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยสายตาเย็นเยียบพลางคิดในใจ อายุเท่านี้ก็รู้จักยั่วคนอื่นแล้ว!
จวี๋ฮวาเข้ามาใกล้และถามด้วยรอยยิ้ม “เจ้าขายผักได้ไหมจ๊ะ?”
จางซิ่วเอ๋อมีรอยยิ้มระบายบนใบหน้า “ขายได้เจ้าค่ะ”
ของที่นางซื้อล้วนใส่ไว้ในตะกร้าสาน และตอนนี้มีที่ครอบปิดตะกร้า คนอื่นย่อมมองไม่เห็น ไม่อย่างนั้นจางซิ่วเอ๋อคงไม่มีทางนั่งเกวียนแน่
แต่ก็ไม่มีใครอยากรู้อยากเห็นกับของในตะกร้าจางซิ่วเอ๋อเลย
นอกจากนั้นจางซิ่วเอ๋อก็ถือถุงเล็ก ๆ ไว้ ซึ่งของด้านในเป็นข้าวโพดบด หากซื้อธัญพืชก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ทุกคนจึงไม่แปลกใจ
ถึงจางซิ่วเอ๋อจะซื้อธัญพืชค
