ับไปมองผู้ติดตามที่ตำหนิตัวเองเมื่อครู่ “ข้าไม่ดีเองที่ชนคุณชายของเจ้า แต่บนหลังข้าไม่มีตาจริง ๆ”
พูดจบ จางซิ่วเอ๋อก็มองคนโชคร้ายอีกคน
จะว่าไปคน ๆ นี้ก็ซวยจริง ๆ จู่ ๆ ก็ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้
ถึงแม้เมื่อครู่เสี่ยวเอ้อจะผลักนางไปทีนึงจนล้มกระแทกพื้น แต่จางซิ่วเอ๋อไม่ได้รู้สึกว่าชายผู้นี้ต้องพยุงตัวนางไว้ ผู้ติดตามเขาพูดจาไม่น่าฟังก็จริง แต่อย่างไรเสียเขาก็เป็นคนที่มาเจอเรื่องโชคร้ายทั้งที่ไม่ได้ทำอะไร
จางซิ่วเอ๋อมองคน ๆ นี้อย่างไตร่ตรอง สายตาพลันตะลึงขึ้นมา
คนผู้นี้ใส่ชุดฝ้ายอย่างดีทั้งตัว บนชุดมีลวดลายสีทองหม่น ถ้ามองไม่ผิด ลวดลายแบบนี้ไม่ได้เกิดจากการย้อม แต่เกิดจากการทอด้วยไหมทอง!
หน้าตาก็หล่อเหลาเอาการ สายตาของเขาช่างดูล้ำลึก ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
แต่ตอนนี้เขาได้ตกอยู่ในสภาพน่าอับอาย ตัวเปียกน้ำจนชุ่มโชก บนศีรษะก็มีปลากระโดดข้ามไปเมื่อครู่…เปียกไปครึ่งตัวแล้ว
…………………………………………
