บทที่ 37 ใส่ร้าย
เหอะ! ไม่ดูหน้าตาตัวเองเลย!
นอกจากจางซิ่วเอ๋อแล้ว ในหมู่บ้านชิงสือยังมีแม่ม่ายอีกคนหนึ่ง ตอนนี้อายุราว ๆ สามสิบ ผู้คนต่างเรียกกันว่าแม่ม่ายหลิว
สามีนางตายไปนานแล้ว เหลือเพียงนางเลี้ยงลูกคนหนึ่งอยู่ตัวคนเดียว
จะพูดถึงแม่ม่ายหลิวอย่างไรดีล่ะ? นางมากรักยิ่งนัก ข้องแวะกับบุรุษมากหน้าหลายตาในหมู่บ้าน
ดังนั้นทุกคนจึงเกลียดแม่ม่ายที่ชอบหมายปองบุรุษคนอื่นแบบนี้
มีใครในหมู่บ้านไม่รู้บ้าง ว่าหลีฮวาเป็นเด็กที่ถูกเลี้ยงให้เป็นภรรยาของสวี่อวิ๋นซาน
การที่จางซิ่วเอ๋อหมายปองสวี่อวิ๋นซาน ก็เหมือนกับหมายปองบุรุษที่มีภรรยาแล้วน่ะสิ
อายุน้อยเพียงเท่านี้ กลับเอาอย่างพฤติกรรมของแม่ม่ายหลิว จริง ๆ เลย….
ใครจะรับประกันได้ว่าวันหน้าจางซิ่วเอ๋อจะไม่ใช่แม่ม่ายหลิวอีกคน
ทุกคนคิดไปต่าง ๆ นานา คนที่จากตอนแรกเห็นใจจางซิ่วเอ๋อที่ต้องมาเป็นแม่ม่ายตอนอายุยังน้อย ก็เริ่มดูแคลนและระแวงจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อจึงเอ่ยขึ้น “ดวงข้ากินสามีก็จริง แต่ข้าก็ไม่ใช่พวกหมาแมว ที่ไปหมายปองคนที่ไม่ควรหมายปอง หวังว่าคนบางคนคงไม่ต้องมาดูถูกกัน ในขณะที่ทำลายชื่อเสียงคนอื่น จงช่วยนึกถึงชื่อเสียงบุตรชายตัวเองด้วย”
แม่หลินหน้าเสีย “จางซิ่วเอ๋อ! เจ้าหมายความว่าอย่างไร? ข้าก็แค่พูดไปเรื่อย เจ้ายอมรับเองเลยรึ”
จางซิ่วเอ๋อมองแม่หลินอย่างขบขัน “ท่านป้าหลิน ข้าก็แค่แสดงความคิดเห็นของตัวเอง ไม่ได้เจาะจงใครเหมือนท่านอย่างไรล่ะเจ
