้าคะ!”
แม่หลินคิดไม่ถึงว่าจางซิ่วเอ่อจะมีฝีปากกล้าเช่นนี้ นางแค่นเสียง “เจ้าอย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะว่าเจ้าหมายตาอวิ๋นซานของข้ามาตลอด วันนึ้ข้าจะพูดให้เจ้าเข้าใจชัดเจน อย่าว่าแต่ตอนนี้เจ้าเป็นแม่ม่ายเลย ต่อให้ไม่ใช่ ก็อย่าหวังว่าจะเข้าประตูตระกูลสวี่ของข้าได้!”
ทำไมแม่หลินถึงโมโหขนาดนี้น่ะหรือ?
ถ้าเป็นปกติ ถึงแม่หลินจะไม่ชอบจางซิ่วเอ๋อ แต่ก็ทนได้
แต่ใครใช้ให้วันนั้นสวี่อวิ๋นซานเห็นจางซิ่วเอ๋อลงจากเขา และทนไม่ได้ที่นึกได้ว่าจางซิ่วเอ๋ออาศัยอยู่ในบ้านผีสิง จนคิดว่าถ้าแต่งงานกับจางซิ่วเอ๋อให้นางเข้ามาอยู่ในบ้านแล้ว นางจะได้ไม่ต้องลำบาก
สวี่อวิ๋นซานจึงพูดเรื่องนี้กับแม่หลิน
แม่หลินจะยอมได้อย่างไร และพอหลีฮวารู้เข้า นางก็ร้องไห้โวยวายจะฆ่าตัวตาย
ที่แม่หลินเข้าเมืองในครั้งนี้ก็เพื่อไปซื้อยาให้สวี่อวิ๋นซานที่ป่วยนอนซม และหลีฮวาที่จะเป็นจะตาย
พอเห็นจางซิ่วเอ๋อ แม่หลินย่อมโมโห
จางซิ่วเอ่อไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น ต่อให้รู้ นางก็ไม่ยอมให้แม่หลินดูถูกข่มเหงตัวเองเฉย ๆ เพราะเรื่องนี้หรอก!
จางซิ่วเอ๋อมองแม่หลินด้วยรอยยิ้มจาง ๆ “ท่านป้าหลิน อย่ามาใส่ร้ายป้ายสีข้านะ ข้าจางซิ่วเอ๋อบอกตอนไหนว่าชอบสวี่อวิ๋นซาน? บอกตอนไหนว่าข้าอยากเข้าไปอยู่ในตระกูลสวี่?”
“วันนี้ข้าพูดไว้ตรงนี้เลย ถ้าข้าชอบสวี่อวิ๋นซาน ขอให้ฟ้าผ่าข้าตาย” จางซิ่วเอ๋อพูดเสียงเย็น น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความดุดัน
ต่อให้เจ้าของร่างจะมีความรู้สึ
