อตายก็คงไม่ได้ถูกไหมล่ะ?
สองพี่น้องเริ่มเก็บกวาดห้อง จางชุนเถาที่หิ้วแหครอบอยู่จู่ ๆ ก็ร้องขึ้น “อ๊าย”
จางซิ่วเอ๋อตกใจและรีบเข้ามาใกล้ “ชุนเถา เป็นอะไรไป? โดนไม้ไผ่บาดมือหรือเปล่า?” แหครอบของนางถูกทำไว้ลวก ๆ ถ้าไม่ระวังจะโดนบาดเอาง่าย ๆ
จางชุนเถารีบบอก “พี่ ดูนี่สิ”
จางซิ่วเอ๋อมองเข้าไปในแหครอบตามนิ้วที่จางชุนเถาชี้
ก็เห็นปลาใหญ่ตัวหนึ่งนอนตัวบิดอยู่ในแหครอบ
ปลาตัวนี้ใหญ่มาก จนตอนเทปลาออกมาข้างนอกติดอยู่ด้านใน บวกกับแหครอบโดนน้ำจึงหนักเป็นทุนเดิม ตอนที่ยกแหครอบกลับมาจึงไม่รู้ตัวว่าในนี้ยังมีปลาอยู่
จางซิ่วเอ๋อรีบเอาปลาตัวนี้ออกมา
มองเผิน ๆ ปลาตัวนี้ก็ยาวอย่างน้อยครึ่งเมตร!
มันคือปลาดุก แต่น่าเสียดายที่ติดอยู่ในนั้นนานไป ปลาดุกตัวนี้จึงตายไปแล้ว
แต่ถึงจะตายไปแล้วก็ยังกินได้อยู่!สองพี่น้องเพ่งมองปลาตัวนี้อยู่นาน ต่างมีสีหน้าดีใจจางชุนเถาชม “พี่ ท่านนี่เก่งจริง ๆ ครั้งนี้พวกเราเก็บเกี่ยวมาได้ครั้งใหญ่เลย”“เมื่อคืนน้ำขึ้น ไม่อย่างนั้นก็คงไม่มีปลามากมายขนาดนี้หรอก” จางซิ่วเอ๋อเอ่ยจางชุนเถาเอ่ยขึ้นอีก “ว่าแต่ว่าพี่ไปรู้วิธีถักแหครอบนี่ได้อย่างไร ในหมู่บ้านเราไม่มีใครเคยคิดวิธีจับปลาแบบนี้เลยนะ!”จางซิ่วเอ๋อได้ยินก็แอบสะดุ้งในใจ คิดก่อนจะเอ่ย “ข้าเก็บหนังสือมาได้เล่มนึงโดยบังเอิญ ข้าอ่านตัวอักษรบนนั้นไม่ออก แต่มีภาพอยู่ ข้าดูรู้เรื่อง นี่ข้าก็ดูมาจากหนังสือ”จางซิ่วเอ๋อกลัวว่าจางชุนเถาจะถาม
