บทที่ 33 แย่งซาลาเปา
แม่เฒ่าจางมองซาลาเปาตรงหน้าอย่างเสียดาย ราวกับไม่ได้ยินเสียงพูดของคนรอบข้าง
ซาลาเปานี่ทำจากแป้งขาวเลยนะ แถมไส้หมูล้วนด้วย ข้างในยังมีน้ำมันเยิ้ม….
แม่เฒ่าจางยิ่งคิดยิ่งอยาก น้ำลายไหลออกมา สุดท้ายก็หยิบซาลาเปาลูกนึงแล้วกัดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยื่นซาลาเปาที่เหลือให้จางซิ่วเอ๋อ “เห็นแก่ที่เจ้าทำเพื่อชุนเถา ข้าไม่แก่งแย่งกับเจ้าแล้ว ซาลาเปานี่ข้าเอาไว้ลูกเดียว ที่เหลือสองลูกพอให้ชุนเถากินแล้วล่ะ”
จางซิ่วเอ๋อโกรธจนแทบหายใจไม่ทัน ทำไมแม่เฒ่าจางถึงหน้าด้านขนาดนี้นะ?
นางอยากจะเข้าไปตบกับแม่เฒ่าจางสักทีจริง ๆ!
จางซิ่วเอ๋อกัดฟันรับซาลาเปาสองลูกที่เหลือมา นางรับประกันได้เลยว่าถ้าตัวเองไม่รับซาลาเปานี่ไว้ แม่เฒ่าจางต้องรีบกัดลูกอื่นไปด้วยแน่!
จางซิ่วเอ๋อเก็บของที่ตกกระจัดกระจายเงียบ ๆ และแบกตะกร้าขึ้นหลัง
แม่นางน้อยโค้งคำนับให้เหล่าคนที่ช่วยตำหนิแม่เฒ่าจาง และเอ่ยขึ้น “ท่านป้าท่านยายทั้งหลาย เรื่องเมื่อครู่ต้องขอบคุณพวกท่านมากนะเจ้าคะ”
บรรดาผู้คนที่ตอนแรกแค่มุงดูอย่างนึกสนุกเห็นจางซิ่วเอ๋อมีมารยาทขนาดนี้ ก็รู้สึกผิดขึ้นมา
มีคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างอดไม่ได้ “ซิ่วเอ๋อ พวกเรารู้ว่าเจ้าเป็นเด็กดี รีบกลับไปเถอะ ไม่ต้องสนใจย่าเจ้า”
จางซิ่วเอ๋อได้ฟังก็พยักหน้า ก่อนจะหันไปมองแม่เฒ่าจางด้วยสายตาล้ำลึก
สายตานั้นทั้งผิดหวัง และเหนื่อยใจ
ทุกคนเห็นก็อดอุทานไม่ได้ ช่างเป็นเด็กดีเหลือเกิน ที่ตอ
