นนี้นางแข็งกร้าวขึ้นขนาดนี้ก็เพราะถูกแม่เฒ่าจางทำให้เจ็บช้ำน้ำใจเหลือประมาณแล้ว
ใครจะไปทนย่าตัวเองแบบนี้ไหว ช่างเป็นเวรกรรมเสียจริง ๆ!
ทุกคนนึกถึงเรื่องที่จางซิ่วเอ๋อฆ่าตัวตายขึ้นมาอีกครั้ง และเกิดความคิดอย่างอื่น
ตอนแรกพวกเขาก็แค่คิดว่าจางซิ่วเอ๋อรับไม่ได้ที่ตัวเองเป็นแม่ม่ายถึงได้ทำแบบนั้น แต่ตอนนี้มาคิดดูดี ๆ ก็เกรงว่าตัวจางซิ่วเอ๋อเองคงไม่อยากแต่งงานตั้งแต่แรก แต่ขัดขืนแม่เฒ่าจางไม่ได้ จึงถูกบังคับแต่ง
บ้านตระกูลเนี่ยผู้เป็นเจ้าของที่นั้นดีก็จริง แต่เหตุที่บุตรชายเจ้าของที่ดินตระกูลเนี่ยป่วยก็ไม่ใช่เรื่องที่เพิ่งจะเกิดขึ้นเพียงวันสองวัน ทุกคนรู้กันหมดว่าคุณชายเนี่ยมีลมหายใจแผ่วรวยรินแล้ว บ้านปกติใครจะอยากให้บุตรสาวตนเองแต่งเข้าไป?
มองเผิน ๆ เหมือนจะได้ดิบได้ดี แต่พอคิดดูดี ๆ ก็เป็นไปได้มากว่ายังไม่ทันจะได้ดี ก็เป็นแม่ม่ายเสียก่อน!บุตรสาวจากตระกูลดี ๆ ที่ไหนจะอยากเสี่ยง?จางซิ่วเอ๋อก็เป็นตัวอย่างแล้วไม่ใช่หรือ?พอคิดได้ดังนี้ ทุกคนก็สงสารจางซิ่วเอ๋อมากขึ้นไปอีกแต่แม่เฒ่าจางนั่นสิ หน้าด้านอย่างยิ่ง ขนาดโดนทุกคนมองด้วยสายตาดูถูกและตำหนิไปแล้ว นางก็ดูจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยนางลุกขึ้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เอื้อมมือไปตบฝุ่นที่ก้นแล้วเดินบิดกลับไปพร้อมคาบซาลาเปาในปากพอมาถึงที่บ้าน ก็เอาซาลาเปาครึ่งลูกที่เหลือให้จางอวี่หมิน“แม่ ท่านเอาซาลาเปานี่มาจากไหนน่ะ?” จางอวี่หมินมีดวงตาเป็นประกา
