ยแม่เฒ่าจางแค่นเสียง “ให้เจ้ากินแล้วเจ้าก็กินไป อย่าพูดมาก”แม่เถาแห่งบ้านสามมองซาลาเปาในมือจางอวี่หมินแล้วพลันบังเกิดความอิจฉาปรากฏในแววตา แม่สามีชักจะลำเอียงไปแล้วนะไม่ให้แม่โจวที่ออกไข่ดี ๆ ไม่ได้ไม่เท่าไร แต่นางเป็นคนที่สร้างคุณประโยชน์ให้บ้านนี้นะ มีลูกชายให้ตระกูลจางถึงสองคนด้วยกัน หากแม่เฒ่าจางไม่นึกถึงนาง ก็ต้องนึกถึงลูกชายของนางบ้างสิแม่เถามองจางอวี่หมินอย่างไม่พอใจ นางไม่พอใจจางอวี่หมินมานานแล้วเห็นชัดว่าเป็นบุตรสาวแท้ ๆ ช้าเร็วก็ต้องออกเรือน แต่กลับปีนเกลียวพี่ชายสองคนในบ้าน แถมโอหังใส่พี่สะใภ้สองคนสุด ๆนางเป็นบุตรสาวแขนขาอยู่ครบ ทว่าอยู่บ้านวัน ๆ กลับไม่ทำอะไรเลย แถมยังตะกละอีก นางจะดูสิว่าในอนาคตจางอวี่หมินจะหาสามีดี ๆ ได้ขนาดไหนปล่อยให้แม่เฒ่าจางตามใจนางไปให้สุดเถอะ เฮอะ ช้าเร็วก็ต้องเสียคนเพราะแบบนี้แหละ…แม่เถาคิดอย่างเคียดแค้น“ท่านแม่ ข้าก็อยากกินซาลาเปา….” เด็กน้อยอายุ 5-6 ขวบคนหนึ่งมองซาลาเปาในมือจางอวี่หมินตาแป๋วคนที่พูดคือบุตรชายคนเล็กของแม่นางเถา ชื่อว่าสือโถว“สือโถว เจ้าไปขออาเจ้าเถอะ!” แม่นางเถาแข็งใจเอ่ยขึ้นสือโถวได้ฟังก็ไปอยู่ตรงหน้าจางอวี่หมิน “ท่านอาเล็ก ข้าอยากกินซาลาเปาขอรับ”จางอวี่หมินเหลือบมองสือโถว “เจ้าไปซะ อย่ามาเกะกะลูกตาข้า”สือโถวกลับยื่นมือไปจะคว้าซาลาเปา จางอวี่หมินจึงยกมือเลี่ยงมือของสือโถวคราวนี้สือโถวไม่ยินยอมอีกต่อไป เขาเบะปากพลางร้องไห้ “ข้
