ง ๆ ที่นางผันตัวไปเป็นเถ้าแก่เนี้ยคอยเก็บเงินได้
แม่เฒ่าจางกับจางอวี่หมินคิดกันไว้อย่างดี แต่คนในเมืองจะมีสักกี่คนที่ชอบจางอวี่หมิน
ในเมื่อตอนนี้ตระกูลจางเกิดเรื่องมากมายขนาดนี้ จางอวี่หมินก็ยิ่งหมดโอกาสแต่งงานไปอยู่ในเมือง
ตอนนี้แม่เฒ่าจางตั้งใจแน่วแน่ว่าถ้าจางยวี่หมิ่นไม่ได้แต่งงานกับคนดีๆ ก็จะทำให้จางซิ่วเอ๋อไม่มีวันได้ดี อย่างน้อยก็ต้องทำให้จางซิ่วเอ๋อขายขี้หน้าจนอยู่หมู่บ้านนี้ต่อไปไม่ได้
หญิงชราโวยวายด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “นังตัวขาดทุนอกตัญญู โอ๊ย! เจ้าเป็นคนมาชนข้าชัด ๆ ตอนนี้กลับกล่าวย้อนมาโทษข้า อกตัญญูจริง ๆ ทำไมตระกูลจางของเราต้องมีคนอย่างเจ้าด้วย!”
จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้ว สายตาโมโห
แม่เฒ่าจางชักจะล้ำเส้นกันเกินไปแล้ว ไม่รู้ว่าทำไมในโลกนี้ถึงมีย่าแบบแม่เฒ่าจางด้วย
แม่เฒ่าจางโวยวายไปพลางดึงจางซิ่วเอ๋อไปพลาง พอฉุดกระชากกันไปมา ของในตะกร้าหลังจางซิ่วเอ๋อก็ร่วงหล่น
แม่เฒ่าจางคิดไม่ถึงว่าในตะกร้าจางซิ่วเอ๋อจะมีของมากขนาดนี้
โดยเฉพาะ…ห่อกระดาษมันที่ห่อของกินไว้อย่างเห็นได้ชัด
ถึงตอนนี้แม่เฒ่าจางก็ไม่สนใจจะหาเรื่องแล้ว นางยื่นมือไปคว้าห่อกระดาษมาแล้วเปิดออก ซาลาเปาลูกใหญ่ 3 ลูกปรากฏสู่สายตาทุกคน
จางซิ่วเอ๋อรำพึงในใจว่าแย่แล้ว แต่จะห้ามตอนนี้ก็ไม่ทันเช่นกัน
ใครใช้ให้แม่เฒ่านี่ตาไวมือไวล่ะ
คนอย่างแม่เฒ่าจางไม่ขยันทำงานเท่าไรหรอก ดีแต่ออกคำสั่ง แต่ตอนเอาเปรียบกับตอนสร้างเรื่องน่ะเชี
