่ยวชาญเลยล่ะ
“โอ้โห” แม่เฒ่าจางอึ้งไปเล็กน้อย ราวกับคิดไม่ถึงว่าจางซิ่วเอ๋อจะมีของดีขนาดนี้อยู่กับตัว
“เอาของข้าคืนมา” จางซิ่วเอ๋อพูดด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร
วันนี้ตอนซื้อซาลาเปา นางเสียดายไม่กล้าซื้อส่วนของตัวเองกับชุนเถา ซื้อมาให้แค่ซานหยากับแม่โจวเท่านั้น
หน้าแก่ ๆ ของแม่เฒ่าจางมืดครึ้มลง “เงินที่ซื้อซาลาเปานี่เจ้าเอามาจากไหน เจ้าบอกมานะ ขโมยเงินที่บ้านไปใช่ไหม?”
จางซิ่วเอ๋อมองแม่เฒ่าจางอย่างนึกขำ ยายแก่นี่เอาทุกอย่างเข้าตัวจริง ๆ
นางมองแม่เฒ่าจางอย่างเย้ยหยัน “เงินนี่ของข้าเอง ส่วนจะมาจากไหนนั้น ตอนนี้พวกเราแยกบ้านกันอยู่แล้ว ข้าถือว่าเป็นลูกสาวที่แต่งออก เหมือนจะไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับท่านย่าแล้วนะ”
“เขาว่ากันว่าลูกสาวที่แต่งออกก็เหมือนน้ำที่สาดออกไป หรือว่าคนที่บ้านมีสิทธิ์ยุ่งด้วยว่าเงินของลูกสาวที่แต่งออกไปแล้วมาจากไหน?” จางซิ่วเอ๋อพูดอย่างไม่พอใจ
“เจ้ามีเงินที่ไหนกัน เงินนี่ต้องขโมยมาจากที่บ้านแน่ ๆ ข้าก็ว่าก่อนหน้านี้เงินข้าหายไปไหน ที่แท้เจ้าก็เป็นคนขโมยไปนี่เอง” แม่เฒ่าจางมองจางซิ่วเอ๋ออย่างเคียดแค้น
จางซิ่วเอ๋อหมดคำพูด ทำไมคนแบบแม่เฒ่าจางถึงไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้
นางไปเอาเงินของตระกูลจางตั้งแต่เมื่อไรกัน ยายเฒ่านี่ถึงปั้นน้ำเป็นตัวได้ขนาดนี้!
นี่ถ้าอยู่ยุคปัจจุบัน สามารถมอบรางวัลนักแสดงยอดเยี่ยมให้นางได้เลยนะ!
ตอนนี้บริเวณรอบ ๆ เริ่มมีคนมองจางซิ่วเอ๋อด้วยสายตาตำหนิแ
