ป และเริ่มกินอาหารบนโต๊ะ
เนื้อบนกระดูกมีเอ็นติดอยู่ไม่มากก็น้อย จางซิ่วเอ๋อต้มเอ็นจนเปื่อย พอเอาเข้าปากแล้วก็ได้รสสัมผัสดีอย่าบอกใคร
แม่โจวแทบอยากจะกลืนลิ้นลงไปเสียด้วยซ้ำ
พอกัดแผ่นแป้งข้าวโพดแท้อีกคำ แม่โจวแทบร้องไห้ออกมา
นี่นางไม่ได้กินของดีแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ
เมื่อก่อนตอนเป็นสาวในเรือน ที่บ้านเดิมต่อให้ที่บ้านจะจนและลำบากแค่ไหน ตอนเทศกาลปีใหม่ก็ได้กินแผ่นแป้งข้าวโพดแท้แบบนี้
พอมาถึงตระกูลจาง ปีใหม่ปีแรกนางคลอดลูกสาวคนโต ตั้งแต่อยู่ไฟก็โดนดูถูกสารพัด อย่าว่าแต่แผ่นแป้งข้าวโพดแท้เลย ต่อให้แผ่นแป้งผสมธัญพืชก็ไม่มีให้นางกินจนพออิ่ม
แม่โจวกินแผ่นแป้งไป 4 ชิ้นรวด และกินกับอีกมาก
โชคดีที่วันนี้ตอนจางซิ่วเอ๋อทำกับข้าวนางทำเผื่อมื้อเย็นด้วย จึงทำมาเยอะพอสมควร ต่อให้ทั้งสี่คนกินจนพุงกางก็เหลือเฟือ
แต่พอจางซิ่วเอ๋อเห็นทุกคนกินจนจวนจะอิ่มแล้วก็รีบบอก “ทุกคนเลิกกินก่อน ตอนนี้ในท้องพวกเราไม่มีอะไรมัน ๆ จู่ ๆ กินของมากขนาดนี้จะท้องเสียเอา”
ไม่ใช่ว่าจางซิ่วเอ๋องกเนื้อกับแผ่นแป้งนี่หรอกนะ ต่อให้เหลือเก็บก็กินด้วยกันอยู่ดี
ต่อให้แม่โจวไม่มา จางซิ่วเอ๋อก็ต้องให้ซานหยาเอากลับไปด้วย
นางแค่เป็นห่วงว่าทุกคนจะกินเยอะเกินไป ของดีขนาดไหนก็กินจนจุกไม่ได้ ถึงเวลาไม่ใช่แค่บำรุงร่างกายไม่ได้ แต่จะทำลายร่างกายอีกต่างหาก
พอแม่โจวได้ยินจางซิ่วเอ๋อเตือนก็ได้สติ และหน้าแดงด้วยความเขินอาย “แม่กินเยอะไปหน่อย”
