ึมขึ้นมา “แต่น่าเสียดาย เราสองคนเป็นผู้หญิง ไม่มีที่นา…เราต้องหาทางหาเงินเพิ่ม ไม่อย่างนั้นคงไม่มีเงินกินข้าวแน่”
คนในหมู่บ้านนี้ มีบ้านไหนที่ไม่กินของที่ตัวเองปลูกบ้าง น้อยนักที่จะออกไปซื้อของมากิน
ต่อให้ซื้อก็เป็นเพราะบ้านตัวเองไม่ได้ปลูกสิ่งนี้ จึงขายของที่ปลูกในบ้านตัวเองแล้วค่อยซื้ออย่างอื่น
ที่แม่เฒ่าจางเกลียดสามพี่น้องขนาดนี้ ก็เป็นเพราะสามพี่น้องเป็นผู้หญิง ในยุคสมัยนี้ผู้หญิงไม่สามารถมีที่นาได้
เห็นได้ชัดจากเรื่องนี้เลยว่า ในยุคสมัยนี้ผู้หญิงมีสถานะต่ำต้อยมาก
จางซิ่วเอ๋อเห็นท่าทางกลัดกลุ้มของจางชุนเถาที่อย่างกับยายแก่ก็อดพูดขึ้นไม่ได้ “ชุนเถา เจ้าไม่ต้องกังวลนะ ข้าจะหาทางหาเงินเอง”
เมื่อจางซิ่วเอ๋อพูดจบ ชุนเถาก็ถอนหายใจออด ไม่รู้ว่าฟังเข้าหูนางหรือเปล่า?
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อก็ไม่พูดอะไรมาก นางรู้ว่าตัวเองพูดมากไปก็เปล่าประโยชน์ เว้นแต่ว่าจะนำเงินกลับมาจริง ๆ จางชุนเถาถึงจะวางใจได้
ตกตอนกลางคืน พอมีผ้าห่มใหม่ทั้งสองก็นอนหลับกันสนิท
ถึงแม้จะยังมีลมพัดลอดหน้าต่างเข้ามา แต่ถึงอย่างไรนี่ก็หน้าร้อนแล้ว ตอนฝนไม่ตก ต่อให้หนาวสุด ๆ ก็ไม่ได้หนาวเท่าไหร่นัก
วันรุ่งขึ้นฟ้าเพิ่งเริ่มสว่าง จางซิ่วเอ๋อก็ตื่นขึ้นมา
ตอนนี้เวลามีจำกัดมาก นางไม่อยากปล่อยเสียไปเปล่า ๆ ถึงแม้แบบนี้จะเหนื่อยหน่อย แต่ก็ยังดีกว่าอีกหน่อยต้องอดตาย
จางซิ่วเอ๋อนำเลือดหมูกลับมา ซึ่งบ้านของลุงขายหมูอยู่แค่หมู่บ้านข้าง ๆ
