เท่านั้นตอนกลับมาฟ้าก็เพิ่งจะสว่าง
ตอนนี้มีคนเริ่มไปทำนาแล้ว ทุกคนยุ่งอยู่กับงานของตัวเอง ไม่มีใครสนใจจางซิ่วเอ๋อ
คนอย่างจางซิ่วเอ๋อ เมื่อก่อนก็คงเป็นคนไร้ตัวตนในหมู่บ้านนั่นแหละ
ตอนจางซิ่วเอ๋อกลับมา จางชุนเถาก็เพิ่งตื่นนอน
นางเริ่มทำงานบ้านแล้ว ความขยันของนางมักจะทำให้จางซิ่วเอ๋อรู้สึกอาย รู้สึกว่าตัวเองยังทำงานสู้เด็กอายุ 12-13 ปีคนนี้ไม่ได้เลย
“ตายแล้ว พี่เอาเลือดหมูพวกนี้มาทำไมเนี่ย?” จางชุนเถามองจางซิ่วเอ๋ออย่างตกใจ
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยเสียงเบา “เอามากิน”
“ของนี่มีอาถรรพ์นะ กินไม่ได้” จางชุนเถาเอ่ยด้วยท่าทางตึงเครียด
จางซิ่วเอ๋อเห็นท่าก็รีบบอก “ข้าทำให้ของนี่อร่อยได้ เมื่อวานตอนข้าไปที่แคว้นก็เห็นมีพวกคนรวยซื้อมัน บอกว่าบำรุงดีมาก”
พูดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อชะงักไปนิดหน่อย “ส่วนเรื่องอาถรรพ์ แม้แต่บ้านผีสิงพวกเรายังอยู่ได้แล้วจะกลัวอะไรอีก ไม่แน่อาจจะใช้พิษขับพิษได้ด้วย”
จางชุนเถามองเลือดหมูถังนั้นและเอ่ยขึ้น “อย่างนั้นข้าก็จะเชื่อพี่ แต่อย่าให้ใครรู้นะว่าเรากินไอ้นี่”
“รู้แล้วน่า ยายแก่เอ๊ย” จางซิ่วเอ๋อยื่นมือไปจิ้มหน้าผากจางชุนเถา
จางชุนเถามองจางซิ่วเอ๋อด้วยความเคืองทันที “พี่สิยายแก่ พี่เป็นพี่ข้านะ แก่กว่าข้า”
สองพี่น้องหยอกล้อกัน จนจางซิ่วเอ๋อเหมือนตกอยู่ในภวังค์ อย่างกับนางก็คือจางซิ่วเอ๋อที่เกิดในยุคโบราณ มีน้องสาวที่น่าเอ็นดู
บางที นางอาจจะเริ่มชินกับชีวิตที่นี่แล้วก็ได้
จา
