บทที่ 17 ตั้งหลักที่บ้านผีสิง
ถึงยังไงนางก็เป็นคนจากยุคปัจจุบัน ไม่ได้หว้งว่าตัวเองจะยิ่งใหญ่เกรียงไกรในยุคโบราณ และไม่ได้คาดหวังว่าจะเป็นนารีพังเมืองที่โดนเหล่าวีรบุรุษตามมอบความรักให้หรอก นางแค่อยากเป็นสาวชาวไร่ตัวน้อย ๆ ที่มีปัจจัยสี่และใช้ชีวิตให้ดีขึ้นเรื่อย ๆ มันคงไม่ยากไปใช่ไหม?
ในสวนมีบ่อน้ำลึกอยู่ แต่กะละมังและเชือกที่ใช้ตักน้ำพังหมดแล้ว
ยังดีที่มีหลุมน้ำในสวน และมันกักเก็บน้ำฝนไว้ไม่น้อย
ในตอนนี้จางซิ่วเอ๋อก็ไม่ได้เรื่องมากอะไร ใช้น้ำในหลุมนี้ล้างหน้าให้สะอาด แล้วกัดเอากิ่งไม้เล็ก ๆ มาทำความสะอาดฟันตัวเอง
นางไม่กล้าสระผมเลย ที่นี่ไม่มีน้ำร้อนและนางก็ยังมีแผลอยู่ด้วย อย่าเอาชีวิตตัวเองไปล้อเล่นเลยจะดีกว่า
ตอนนี้จางชุนเถาก็ตื่นแล้ว และทำความสะอาดตัวเองตามวิธีของจางซิ่วเอ๋อ
พอทำความสะอาดเรียบร้อย จางชุนเถาก็ไปเก็บห้องด้วยตัวเอง
จางซิ่วเอ๋อเห็นอย่างนั้นก็เอ่ยขึ้น “ชุนเถา ข้าจะไปแคว้น เดี๋ยวขากลับจะเอาของกินมาฝากนะ เจ้าอยู่แต่บ้านอย่าไปไหนล่ะ แล้วก็ไม่ต้องทำงานมากหรอก มีอะไรก็รอข้ากลับมาแล้วช่วยกันทำดีกว่า”
ที่จริงแล้วจางซิ่วเอ๋อนั้นอยากพาชุนเถาไปที่แคว้นด้วย
แต่สถานการณ์ไม่อำนวย เกรงว่าอีกไม่นานคนทั้งหมู่บ้านก็จะรู้เรื่องที่ชุนเถากลายเป็นคนเอ๋อ การพาชุนเถาไปข้างนอกตอนนี้ไม่เหมาะเสียเท่าไหร่
ไม่ต้องพูดถึงคนอื่น เอาแค่แม่เฒ่าจาง หากแม่เฒ่าจางรู้เข้าว่าชุนเถาหายแล้ว ต่อให้เดาไม่
