ได้ว่าโดนหลอก ก็ต้องลากชุนเถากลับไปขายแน่
เพราะฉะนั้น ตอนนี้จะให้คนอื่นรู้ว่าชุนเถาหายแล้วไม่ได้เด็ดขาด
อย่างน้อย ๆ ก็รอให้ทุกอย่างแน่นอนก่อน ให้ความผิดที่แม่เฒ่าจางทอดทิ้งชุนเถาเป็นที่ประจักษ์ ถึงตอนนั้นค่อยให้ชุนเถาหาย
ต่อให้แม่เฒ่าจางจะหาเรื่องอีก เวลานางเถียงกับแม่เฒ่าจางตัวนางก็จะมีจุดยืนมั่นคง
จางชุนเถาแหงนหน้ามองต้นไม้ที่บิดเบี้ยวในสวนแล้วหดตัวลง เห็นได้ชัดว่านางยังกลัวอยู่
จางซิ่วเอ๋อเห็นแบบนี้ก็ไม่อยากทิ้งชุนเถาไว้ที่นี่คนเดียว แต่มันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้
นางถอนหายใจ ไม่รู้ว่าพวกนางทั้งสองต้องอยู่ที่นี่อีกนานเท่าไหร่ แต่ช้าหรือเร็วก็ต้องทำตัวให้ชินเข้าไว้
จางชุนเถากัดปากและเอ่ยขึ้น “พี่ไปเถอะ พี่สบายใจได้ ข้าอยู่คนเดียวได้ไม่เป็นไรหรอก”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า และพูดอย่างเป็นกังวล “ระวังตัวด้วยนะ อย่าหักโหมนักล่ะ”
เด็กคนนี้เป็นคนเข้มแข็งเข้ากระดูกดำ จางซิ่วเอ๋อกลัวว่านางจะหักโหมเกินไปเสียจริง ๆ
จางชุนเถารีบพยักหน้า “ข้ารู้น่า”
จางซิ่วเอ๋อไปยังที่ที่ตัวเองซ่อนตำลึงเอาไว้ ก่อนจะเอาตำลึงไปที่แคว้น
โชคดีที่ตอนนั้นนางคิดขึ้นมาได้และไม่ได้ซ่อนตำลึงเอาไว้ที่ตระกูลจาง ไม่อย่างนั้น…ตอนนี้นางคงไม่มีโอกาสกลับไปเอาตำลึงเป็นแน่
ตอนผ่านตระกูลจาง จางซิ่วเอ๋อชะโงกมองด้านใน แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะคิดถึงตระกูลจาง แต่เพราะเป็นห่วงแม่โจวนิดหน่อย เมื่อวานตัวนางเองพาชุนเถาออกมาเลยไม่รู้ว่าแม่โจวจะ
