รับไหวหรือไม่
ขณะเดียวกัน จางซานหยาก็ชะโงกหัวออกจากห้องฝั่งตะวันตก เมื่อนางเห็นจางซิ่วเอ๋ออยู่ที่นี่ก็พุ่งออกมาอย่างดีใจ “พี่ใหญ่”
“ซานหยา แม่เป็นยังไงบ้าง?” จางซิ่วเอ๋อถามอย่างเป็นห่วง
จางซานหยาได้ฟังก็ย่นหน้าเล็ก ๆ พูดอย่างกลัดกลุ้ม “แม่เป็นห่วงพี่กับพี่รองมากเลย เมื่อคืนพวกพี่ไปอยู่ไหน? พี่รองฟื้นรึยัง? โดนฝนรึเปล่า?”
จางซิ่วเอ๋อเล่าให้จางซานหยาฟังเสียงเบา
จางซานหยาปิดปากอุทาน สีหน้าหวาดกลัว “พวกพี่ไปอยู่บ้านผีสิงเหรอ?”
จางซิ่วเอ๋อยิ้มอ่อนโยน “ซานหยาไม่ต้องกลัวนะ ที่นั่นไม่มีผีหรอก รอพี่ว่างนะ พี่จะพาเจ้าไปดูแล้วเจ้าจะรู้เอง แล้วเจ้าไปบอกแม่ด้วยนะว่าพวกพี่สบายดี ไม่โดนฝน ไม่อดข้าว”
จางซานหยาพยักหน้าแรง ๆ นางต้องไปบอกแม่ ไม่อย่างนั้นแม่คงกังวลต่อไปโดยที่ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายแม่บ้าง
สองพี่น้องอยากจะคุยกันอีก แต่จู่ ๆ แม่เฒ่าจางก็เดินฉับออกมาจากห้องของตัวเอง
พริบตาที่เห็นจางซิ่วเอ๋อ แม่เฒ่าจางก็หน้าดำคร่ำเครียด และด่ากราดทันที “ไอ้ตัวซวย! กลับมาอีกทำไม? ไสหัวไปซะ เดี๋ยวพวกเราตระกูลจางจะซวยไปด้วย!!”
จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง “ข้ายืนอยู่บนถนนของหมู่บ้าน ถนนนี่เป็นของพวกเจ้าตระกูลจางตั้งแต่เมื่อไหร่?”
แม่เฒ่าจางเห็นจางซิ่วเอ๋อกล้าเถียงตัวเองก็โมโหโทโส หน้าเหี่ยว ๆ นั่นบิดเบี้ยว “ไอ้ตัวขาดทุนเดนตาย เจ้ากล้าเถียงข้าเรอะ!”
จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง “ข้าเป็นตัวขาดทุน พูดอย่างกับเจ้าไม่ใ
