บทที่ 14 หัวโขกกำแพง
หลังส่งสัญญาณให้จางซิ่วเอ๋อรู้แล้ว จางชุนเถาก็ตะโกนทันทีว่า “ต่อให้ต้องตายข้าก็จะไม่ยอมถูกขาย!”
เมื่อจางชุนเถาพูดจบ นางก็พุ่งตัวไปโขกกำแพง จางชุนเถาออกแรงไม่น้อยเลย ซึ่งทุกคนที่ตอนแรกโดนจางซิ่วเอ๋อดึงดูดความสนใจไป คิดไม่ถึงว่านังหนูที่เงียบ ๆ จู่ ๆ จะกระทำการที่โหดร้ายขึ้นมาได้
วินาทีที่จางชุนเถาพุ่งตัวไปเพื่อโขกศีรษะใส่กำแพงนั้น ทุกคนต่างก็กำลังตกใจและไม่อาจตั้งตัวทันได้เพื่อเข้าไปห้ามไว้
พอจางชุนเถาโขกศีรษะเสร็จ นางก็นอนแน่นิ่งไป
แม่เฒ่าจางเห็นท่าก็รีบเอ่ยขึ้น “แม่นางเฉียน พวกเราลงนามในสัญญากันก่อนเถอะ” คำพูดคำจานางนั้นสนใจแค่ตำลึงเงิน ไม่สนว่าจางชุนเถาจะเป็นหรือตาย
แต่แม่นางเฉียนก็ไม่ได้โง่ จึงเอ่ยขึ้นกึ่งยิ้ม “ข้าไม่อยากซื้อของตายกลับไปหรอกนะ ตามมาหมอมาดูหน่อยเถอะ”
และพอพูดถึงตรงนี้ แม่นางเฉียนก็เอ่ยเสริม “ตำลึงค่าหมอเจ้าต้องออก”
“ยังนิ่งอยู่ทำไม เจ้าจะยืนอยู่ตรงนี้รอให้น้องสาวเจ้าตายหรือไง ไปตามหมอเมิ่งมาสิ!” แม่เฒ่าจางเห็นจางซิ่วเอ๋อยืนนิ่งก็รู้สึกโมโห
จางซิ่วเอ๋อวิ่งออกไปทันที และจนถึงตอนที่นางกลับมา จางชุนเถาก็ยังนอนอยู่ที่เดิม ไม่มีใครเคลื่อนย้ายอะไร
หมอเมิ่งจับชีพจรให้จางชุนเถา จากนั้นไม่พูดอะไร และเอาแต่ถอนหายใจ
แม่เฒ่าจางเป็นห่วงตำลึงของตัวเอง จึงถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ “นางเป็นอย่างไรบ้าง?”
หมอเมิ่งส่ายหัวพลางเอ่ย “เกรงว่าไม่ค่อยดีเท่าไหร่ นางโขกไปขนา
