ม่ไหว ไม่อย่างนั้นถ้าจางชุนเถาตายในบ้านต้องเป็นอัปมงคลแน่ และไม่แน่อาจจะกระทบเรื่องแต่งงานของอวี่หมินด้วย
“ไปเลย ไสหัวไปตอนนี้เลย แล้วอย่าได้มาที่ตระกูลจางอีก!” แม่เฒ่าจางด่าด้วยเสียงเกรี้ยวกราด
“ซานหยา เจ้าไปตามผู้ใหญ่บ้านมา ท่านอาเมิ่ง ท่านช่วยเขียนหนังสือรับรองให้ด้วย” จางซิ่วเอ๋อเอ่ยอย่างเป็นระเบียบแบบแผน
นางไม่อยากให้จางชุนเถาฟื้นมาแล้วโดนแม่เฒ่าจางจับไปขายอีกรอบ เพราะฉะนั้นต้องรอบคอบไว้ก่อน
หมอเมิ่งพกหมึกพู่กันติดตัวตลอด อย่างไรซะในหมู่บ้านนี้ก็ใช่ว่าทุกบ้านจะมีหมึกพู่กัน ตอนเขียนตำรับยาก็ต้องใช้ของตัวเอง
จางซิ่วเอ๋อพูด หมอเมิ่งเขียน
ใจความสำคัญประมาณว่า แม่เฒ่าจางกับจางชุนเถาไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีกต่อไป
ตอนนั้นผู้ใหญ่บ้านซ่งก็มาแล้ว พอมาถึงบ้านตระกูลจาง เขาก็เห็นจางชุนเถาที่นอนอยู่บนพื้น จึงได้แต่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เรื่องวุ่น ๆ ในตระกูลจางเขาเองก็พอรู้บ้าง แต่บ้านที่ด่าว่าตบตีลูกสาวนั้นไม่ได้มีแค่บ้านนี้บ้านเดียว เขารักษาการอย่างยุติธรรมแต่ก็ยากจะตัดสินเรื่องในครอบครัว จึงไม่ได้ยุ่งเรื่องแบบนี้
แต่ถ้าเล่นกันถึงชีวิต ถ้าเขาไม่ยุ่งเห็นทีจะไม่ได้เสียแล้ว
