เฒ่าจางโดนดึงไว้ ตอนนี้ได้แต่สบถก่นด่ายืนมองแม่นางเฉียนจากไป
จริง ๆ พอมีคนเตือน แม่เฒ่าจางก็ไม่กล้าทำตัวเป็นปฏิปักษ์กับแม่นางเฉียนจริง ๆ หรอก
นางอัดอั้นตันใจระบายไม่ได้ พอเห็นจางซิ่วเอ๋อที่อยู่ในห้องก็ตบไปหนึ่งฉาด “เป็นเพราะเจ้าทุกอย่างเลยพังหมด!!”
จางซิ่วเอ๋อเอี๊ยวตัวหลบ และพูดเย็น ๆ “ตอนนี้ข้าออกไปตั้งตัวเองแล้ว ว่ากันว่าแต่งงานแล้วต้องตามสามี ต่อให้สามีข้าตายไปแล้ว ข้าก็เป็นคนตระกูลเนี่ย ไม่ใช่คนตระกูลจาง เจ้าเป็นย่าข้าก็จะมาตีข้าตามใจชอบไม่ได้แล้ว”
จากนั้นจางซิ่วเอ๋อก็ชะงักไปครู่นึงก่อนจะเสริมขึ้นมาอีก “มีเวลามาตีข้า สู้ไปสนใจชุนเถาไม่ดีกว่าหรือ?”
แม่เฒ่าจางกวาดตาไปมองจางชุนเถาที่สลบอยู่กับพื้น พอคิดว่าต่อให้จางชุนเถาฟื้นขึ้นมาก็คงเป็นคนเอ๋อ ทำให้นางก็รู้สึกโมโหโทโสเข้าไปอีก ปกติก็เป็นตัวขาดทุนอยู่แล้ว ถ้ากลายเป็นคนเอ๋อ จับแต่งก็ไม่ได้ เอาไปขายก็ไม่ได้ ถึงเวลาต้องขาดทุนมากขึ้นอีกน่ะสิ!
หมอเมิ่งพูดเสริมทัพ “ท่านป้าจาง ท่านจะช่วยหรือไม่ช่วย?”
แม่เฒ่าจางแค่นเสียง “ไม่ช่วย!”
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อจึงเอ่ยขึ้นตาแดง ๆ “นี่น้องสาวข้า เจ้าไม่ช่วยข้าช่วยเอง”
“เอาสิ เจ้ามีปัญญาก็พาตัวขาดทุนนี่ไสหัวออกจากบ้านไป” แม่เฒ่าจางโมโหสุด ๆ
จางซิ่วเอ๋อรอประโยคนี้ของแม่เฒ่าจางอยู่ นางเอ่ยเสียงเข้ม “ข้าพาชุนเถาไปก็ได้ แต่ไม่ว่าชุนเถาจะเป็นหรือตายก็ไม่เกี่ยวข้องกับเจ้าแล้ว”
แม่เฒ่าจางอยากให้เป็นแบบนั้นแทบไ
