อบที่แน่ชัดกับแม่เฒ่าจาง
แม่เฒ่าจางโดนกระตุ้นจากหลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้น จึงเริ่มจะบันดาลโทสะ “นังรองบ้านข้าโขกกำแพงก็เพราะเจ้า เจ้าจะไม่ซื้อได้ยังไง!?”
แม่นางเฉียนขมวดคิ้วมองแม่เฒ่าจาง ทำไมคน ๆ นี้ถึงตื้อจังนะ
“ข้าไม่คิดจะซื้อแล้ว” แม่นางเฉียนกล่าวเสียงแข็ง นางเป็นคนค้ามนุษย์ ปกติแล้วคบค้าแต่กับคนระดับใหญ่ จะมากลัวแม่เฒ่าจางได้อย่างไร?
“ไม่ได้ ต่อให้เจ้าไม่ซื้อก็ต้องทิ้ง 10 ตำลึงเงินไว้รักษานังเด็กนี่ให้ข้า” แม่เฒ่าจางกล่าวเสียงฉุนเฉียว
แม่นางเฉียนมองแม่เฒ่าจางอย่างนึกขำ “ข้าว่าคนที่หัวโขกน่าจะเป็นเจ้านะ”
แม่เฒ่าจางโดนแขวะ แต่จะยอมเลิกราง่าย ๆ ได้อย่างไร นางลุกขึ้นจะไปดึงตัวแม่นางเฉียนทันที
ท่านย่าเล็กของจางซิ่วเอ๋อเห็นเข้าก็รีบลุกขึ้นดึงแม่เฒ่าจางไว้ “พี่ แม่นางเฉียนเป็นคนมีหน้ามีตาในแคว้น เจ้าอย่าไปมีเรื่องกับนางเลย”
พูดถึงตรงนี้ นางก็อดตำหนิแม่เฒ่าจางไม่ได้
ถ้าไม่ใช่แม่เฒ่าจางที่บอกว่าเสร็จเรื่องจะให้ค่าคนกลางนาง 20 เหรียญ นางเองก็ไม่ยอมทำเรื่องพรรค์นี้หรอก
นี่ถ้าไปทำให้แม่นางเฉียนโกรธเข้า แม่เฒ่าจางที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านไม่เป็นไรหรอก แต่ตัวนางเองอาศัยอยู่ในแคว้น แม่นางเฉียนใช้เส้นสายนิด ๆ หน่อย ๆ ก็ทำให้นางใช้ชีวิตที่แคว้นต่อไปไม่ได้แล้ว
เห็นได้ชัดว่าแม่นางเฉียนไม่อยากวุ่นวายกับคนไร้การศึกษาอย่างแม่เฒ่าจาง เวลานี้จึงขึ้นรถม้าไป และออกจากตรงนั้นโดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง
แม่
