ของนางมีน้อยมาก จะชักช้าไม่ได้เด็ดขาด
พอกลับมาแล้ว จางซิ่วเอ๋อก็เอาเนื้อหมูที่ตัวเองซ่อนเอาไว้ไปหาหมอเมิ่งที่อยู่หมู่บ้านข้าง ๆ กับจางชุนเถา
คน ๆ นี้คือหมอที่รักษาให้แม่ของจางซิ่วเอ๋อ
คนในหมู่บ้านชิงสือหากเจ็บไข้ตัวร้อน ก็จะไปให้หมอเมิ่งเพื่อรักษา
หมอเมิ่งอายุไม่มาก อายุแค่ 30 ปีนิด ๆ เท่านั้น หน้าตาแลดูเป็นชายที่เป็นมิตรและท่าทางสุขุม
ฝีมือการรักษาของหมอเมิ่งใช่ว่าจะดีมาก แต่นิสัยไม่เลว อย่างตอนรักษาให้แม่โจว ก็คำนึงถึงสถานการณ์ของแม่โจว จึงพยายามเรียกค่ารักษาน้อย ๆ ตอนสั่งยาก็เลือกที่มีราคาถูกและไม่แพง
เมื่อเขาเห็นสองพี่น้องเดินเข้ามา จึงเอ่ยถามอย่างสงสัย “แม่พวกเจ้าไม่สบายอีกแล้วรึ?”
จางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถาสบตากัน ก่อนจะส่ายหัว “ครั้งนี้เรามาหาท่านด้วยเรื่องอื่น”
พูดไปจางชุนเถาก็คุกเข่าลง จางซิ่วเอ๋อยังไม่ชินกับการคุกเข่า เวลานี้จึงเช็ดน้ำตาอยู่ข้าง ๆ
หมอเมิ่งเห็นดังนี้ถึงกับตกใจ
“ท่านอาเมิ่ง ตอนนี้มีแค่อาที่ช่วยข้าได้” จางชุนเถาสะอึกสะอื้น
“ท่าทางเจ้าไม่เหมือนป่วยนี่ รีบลุกขึ้นเถอะ ไม่สบายตรงไหนบอกข้ามา” หมอเมิ่งเห็นจางชุนเถาเป็นแบบนี้ก็ปวดใจ
เขาเคยไปตระกูลจางหลายครั้ง รู้ดีว่าแม่เฒ่าจางเป็นคนยังไง
จางชุนเถากัดปากและพูด “ข้าไม่ได้ป่วย”
“แล้วนี่เจ้า…” หมอเมิ่งงงไปหมด
จางซิ่วเอ๋อเช็ดน้ำตาและพูดขึ้น “เรื่องมันเป็นแบบนี้ ท่านย่าจะเอาชุนเถาไปขาย”
หมอเมิ่งได้ยินดังนี้ก็สะเทือนใจสุด ๆ
