นี่ตระกูลจางขายลูกกินได้อย่างไร?
“ท่านอาเมิ่ง เรามาครั้งนี้ก็เพื่อขอร้องให้ท่านอาช่วย” จางชุนเถาเอาหัวโขกพื้น
“ยัยหนู เจ้าลุกขึ้นเร็ว ข้าก็อยากช่วย แต่ข้าเป็นแค่หมอ ย่าเจ้าไม่ฟังข้าหรอก….” หมอเมิ่งไม่อยากยุ่งกับแม่เฒ่าจาง
คนเช่นนี้ใครเข้าไปยุ่งก็มีแต่จะต้องมีกลิ่นเหม็นคาวติดตัว
จางซิ่วเอ๋อเล่าความคิดตัวเองให้ฟังเสียงเศร้า ซึ่งหมอเมิ่งพอฟังจบก็ชะงักไป
“ท่านอาเมิ่ง ขอร้องล่ะ ข้าไม่อยากโดนจับไปขายจริง ๆ …” จางชุนเถาขอร้องวิงวอน
จางซิ่วเอ๋อยื่นเนื้อหมูและเงิน 2 ตำลึงเงินให้หมอเมิ่ง
หมอเมิ่งลังเล ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ก็ได้ แต่ของพวกนี้ข้ารับไว้ไม่ได้”
“ท่านอา ท่านอาช่วยเราขนาดนี้ รับของพวกนี้ไว้เถอะ” จางซิ่วเอ๋อรีบกล่าว
หมอเมิ่งขบคิดยู่ไม่นานและรับเนื้อหมูไว้ ส่วนเงิน 2 ตำลึงเงินนั้นเขายื่นกลับไปให้จางซิ่วเอ๋อ “พวกเจ้าสองพี่น้องต้องออกจากตระกูลจาง มีเรื่องต้องใช้เงินไม่น้อยหรอก เก็บเอาไว้เถอะ”
เมื่อได้ยินหมอเมิ่งพูดเช่นนั้น จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกจุก ๆ ขึ้นมาที่คอ หมอเมิ่งช่างเป็นคนดีจริง ๆ
ในตอนที่สองพี่น้องกลับจากบ้านหมอเมิ่ง พวกนางก็สบายใจขึ้นมาไม่น้อย
จางชุนเถาถอนหายใจ “แต่ตอนนี้เรายังพายัยซานหยาออกมาด้วยไม่ได้”
“อย่ากังวลเกินไปนักเลย ถ้าพาพวกเจ้าออกมาด้วยทั้งคู่ ย่าต้องสงสัยแน่” จางซิ่วเอ๋อเอ่ยปลอบ
ส่วนจางซานหยา นางยังเด็กนัก แม่เฒ่าจางทำได้มากสุดก็แค่รังแกนางเท่านั้น ไม่มีทางเอานางไปขายได
